نسبت ابعاد تصویر چیست و مقیاس ۱۸:۹ از کجا آمده است؟

۲۰۱۸ سال نمایشگرهای بدون حاشیه و بریدگی صفحه نمایش در تلفن های هوشمند است. اما یکی از موضوعات مهمی که در سال های اخیر آرام آرام وارد دنیای موبایل شده، نسبت ابعاد تصویر ۱۸:۹ است که شرکت های مختلفی به سمت آن گرایش پیدا کرده اند.

البته نسبت ابعاد ۱۸:۹ هنوز در مراحل ابتدایی فراگیر شدن بوده و فعلاً نسخه کم عرض تر ۱۶:۹ کاربرد بیشتری در صنعت نمایشگرها دارد. در واقع از زمان معرفی تلویزیون های عریض، نسبت ابعاد تصویر ۱۶:۹ به استاندارد صنعت تبدیل شد؛ اما حالا با ظهور مقیاس ۱۸:۹، آیا باید به فکر مهاجرت به این استانداد جدید باشیم؟

نسبت ابعاد تصویر چیست؟

نسبت ابعاد تصویر

ابتدا بگذارید تعریفی از نسبت ابعاد تصویر داشته باشیم. نسبت ابعاد تصویر همان طور که از اسمش پیداست، نسبت طول به عرض تصویر را نشان می دهد که در آن عدد بزرگ تر نماینده طول و عدد کوچکتر نماینده عرض است.

این نسبت از تقسیم اعداد رزولوشن نیز قابل دستیابی است؛ به عنوان مثال در رزولوشن فول اچ‌دی یا ۱۰۸۰ در ۱۹۲۰، با تقسیم هر دو عدد به ۱۲۰ به نسبت ۱۶:۹ (بخوانید ۱۶ به ۹) می رسیم.

به همین خاطر ممکن است با توجه به نمایشگر یا تصویر ثبت شده، با نسبت ابعاد مختلفی مواجه شوید که در میان آنها برخی از بقیه فراگیرترند. مانند نسبت ابعاد تصویر ۱:۱ عکس های مربعی در اینستاگرام، نسبت ۴:۳ تلویزیون های قدیمی، استاندارد ۱۶:۹ تصاویر HD و نسبت تازه وارد ۱۸:۹٫

نسبت ابعاد تصویر از کجا آمد؟

نسبت ابعاد تصویر

تاریخچه نسبت ابعاد تصویر بیش از هرچیزی به صنعت سینما گره خورده است. سینماگران از همان سال های ابتدایی با آزمون و خطا، تلاش می کردند بهترین نسبت ابعاد را برای نمایش هرچه بهتر آثار خود انتخاب کنند. البته بعضی از این اعداد آزمایشی نیز در طول سال ها مورد توجه دیگران قرار گرفته و به استاندارد صنعت تبدیل شدند.

نخستین نسبت ابعاد تصویر ثبت شده در تاریخ یعنی ۴:۳، یکی از محبوب ترین موارد نیز بود. این نسبت که ابتدا در سینما مورد استفاده قرار گرفت، با حضور در تلویزیون های CRT به اوج فراگیری خود رسید.

نسبت ابعاد محبوب ۱۶:۹ درست پس از فراگیر شدن فیلم های ۷۰ میلیمتری معرفی شد

اختراع تلویزیون تهدیدی برای صنعت سینما بود چرا که علاوه بر تازگی و جذابیت، راحتی بیشتری به همراه داشت و علاقه مندان به فیلم برای مشاهده آثار مورد علاقه خود، به تهیه بلیت و انجام سفرهای درون و برون شهری برای رسیدن به سینما نیازی نداشتند. در چنین شرایطی اهالی سینما به فکر رقابت افتادند.

سینماگران برای مقابله با هجوم تلویزیون، فیلم های عریض ۷۰ میلیمتری را ابداع کردند که به آنها اجازه می داد محتوای بیشتری را در تصویر خود بگنجانند. این فیلم ها به حدی فراگیر شدند که حتی امروزه هم در برخی از آثار مورد استفاده قرار می گیرند.

نسبت ابعاد محبوب ۱۶:۹ نیز درست پس از فراگیر شدن فیلم های ۷۰ میلیمتری معرفی شد. با تنوع یافتن نسبت ابعاد تصویر و معرفی نسبت های گوناگون، یکی از متخصصان صنعت سینما به نام «دکتر کرن پاورز» که عضو انجمن مهندسان فیلم و تلویزیون بود، به فکر تعریف استاندارد جدیدی افتاد.

دکتر پاورز نسبت ابعاد ۱۶:۹ را در سال ۱۹۸۴ به عنوان حد وسط نسبت های رایج معرفی کرد. استفاده از این نسبت در تلویزیون و سینما باعث کاهش حاشیه های سیاه تصویر شد و به همین جهت از محبوبیت بالایی برخوردار گشت.

انعطاف پذیری و کاربرد بالای نسبت ابعاد تصویر ۱۶:۹ آن را به استاندارد صنعت و فراگیرترین نسبت ابعاد دنیا تبدیل کرد؛ به طوری که تا سال ۲۰۱۷ تقریباً تمام دیوایس های مدرن از این نسبت ابعاد استفاده می کردند. اما سؤال اینجاست که با وجود محبوبیت بالای نسبت ۱۶:۹، عدد ۱۸:۹ از کجا آمد؟

ظهور نسبت ابعاد تصویر ۱۸:۹

نسبت ابعاد تصویر

محبوبیت و فراگیری نسبت ابعاد ۱۶:۹ نمایشگرهای ۴:۳ را منسوخ کرد؛ به طوری که در سال های اخیر تولیدکنندگان کمتر دستگاهی را با صفحه نمایش ۴:۳ روانه بازار کرده اند که همان موارد محدود نیز نتوانستند موفقیتی به دست بیاورند.

نسبت ابعاد ۱۸:۹ توسط فیلمبردار ایتالیایی ویتوریو استورارو ابداع شد

البته نسبت ابعاد ۱۶:۹ به عنوان یک حد وسط، همچنان با نسبت ابعاد فیلم های ۷۰ میلیمتری فرق داشت که این تفاوت را در حاشیه های سیاه ایجاد شده هنگام تماشای بعضی از فیلم های سینمایی در نمایشگرهای HD می توان دید. به همین جهت گام بعدی در تعریف نسبت ابعاد تصویر استاندارد، ادغام فیلم های ۷۰ میلیمتری با نسبت ۱۶:۹ بود.

در سال ۱۹۹۸، فیلمبردار مشهور ایتالیایی «ویتوریو استورارو» که آثاری مانند «اینک آخرالزمان» را در کارنامه دارد، فرمتی به نام «Univisium» را ابداع کرد که نسبت ابعاد تصویر در آن ۱۸:۹ بود. البته در زمان معرفی نسبت مذکور، فیلم های معدودی مانند «جن گیر: سرآغاز» (با فیلمبرداری استورارو) از استاندارد ۱۸:۹ استفاده می کردند.

اوج گیری نسبت ابعاد تصویر ۱۸:۹

نسبت ابعاد تصویر

در سال ۲۰۱۳، نسبت ابعاد ۱۸:۹ مورد توجه سریال سازها قرار گرفت و با آثار محبوبی مانند «House of Cards» و «Stranger Things» فراگیر شد. در این زمان بعضی افراد نسبت ابعاد تصویر ۱۸:۹ را با استریم ویدیو گره خورده می دانستند.

گلکسی اس ۸ با نمایشگر کشیده تر و نسبت ابعاد تصویر ۱۸٫۵:۹ روانه بازار شد

پس از اثبات کاربردی بودن نسبت ابعاد ۱۸:۹، شرکت های مختلف عرضه دیوایس هایی با این نسبت ابعاد را آغاز کردند. در میان این شرکت ها نام هایی مانند ال جی و سامسونگ نیز دیده می شد که البته کمپانی سامسونگ، پرچمدار گلکسی اس ۸ را با نمایشگر کشیده تر و نسبت ابعاد تصویر ۱۸٫۵:۹ (موسوم به نمایشگر بی کران) روانه بازار کرد.

روند مذکور تا جایی ادامه یافت که حالا شرکت هایی مانند گوگل، وان پلاس و هوآوی نیز محصولات ۱۸:۹ خود را دارند و حتی اپل هم با پرچمدار آیفون X، به دنیای نسبت ابعاد کشیده تر وارد شده است. البته نمایشگر دیوایس مذکور از نسبت ابعاد تصویر ۱۹٫۵:۹ بهره می برد.

آیا زمان خرید یک گوشی با نسبت ابعاد ۱۸:۹ فرا رسیده است؟

نسبت ابعاد تصویر

از آنجایی که نسبت ابعاد تصویر ۱۸:۹ هنوز در ابتدای راه قرار دارد، مهاجرت به آن چندان الزامی نیست. با این حال نسبت مذکور برای افرادی که از آن استفاده می کنند مزایایی هم به همراه دارد.

نخست اینکه مهاجرت زودهنگام به نسبت ابعاد ۱۸:۹، کاربر را برای آینده آماده می کند؛ چرا که هر روز سریال های بیشتری با این نسبت ابعاد تصویر معرفی می شوند و حتی کارگردانان هالیوود هم در حال آزمایش آن هستند (فیلم سینمایی دنیای ژوراسیک در سال ۲۰۱۵ یکی از نمونه های آن است).

نمایشگرهای کشیده امکان نمایش محتوای بیشتری را بدون نیاز به اسکرول کردن فراهم می کنند

ثانیاً نسبت ابعاد ۱۸:۹ در گوشی های جدید قابلیت هایی مانند نمایش «Split-screen» یا تقسیم صفحه را بهبود می دهد و از این طریق مولتی تسکینگ واقعی را برای کاربران ممکن می کند. حتی بدون در نظر گرفتن قابلیت مذکور نیز نمایشگرهای کشیده امکان نمایش محتوای بیشتری را بدون نیاز به اسکرول کردن فراهم می کنند.

با تمام این اوصاف، هنوز با فراگیری کامل نسبت ابعاد ۱۸:۹ فاصله داریم و فعلاً نمی توان از تمام مزایای آن بهره مند شد. چرا که همین حالا هم بعضی از فیلم های مدرن ۱۸:۹ در نمایشگرهایی با این نسبت، حاشیه سیاه دارند و بسیاری از اپلیکیشن ها نیز برای تطبیق خود با نسبت ابعاد ۱۸:۹ به مشکل بر می خورند.

با این حال چشم انداز ۱۸:۹ در آینده روشن است؛ هرچند در مسیر فراگیری کامل با مخالفت هایی رو به رو خواهد شد و منتقدان سر راه آن خواهند ایستاد. با این وجود، عملکرد استاندارد ۱۸:۹ بسیار قابل توجه بوده و امید است روزی بتواند تمام محتواهای تصویری را حول یک نسبت ابعاد تصویر جمع کند.

نوشته نسبت ابعاد تصویر چیست و مقیاس ۱۸:۹ از کجا آمده است؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

سلطه نفخ افزار ها بر دنیای کامپیوتر چه زمانی پایان می یابد؟

اگر امروز یک لپتاپ جدید با سیستم عامل ویندوز ۱۰ خریداری کنید، در منوی استارت با صحنه ای مانند تصویر بالا مواجه می شوید که پر از تایل های چشمک زن و نرم افزارهاییست که شاید هیچگاه از آنها استفاده نکنید. در دنیای کامپیوتر به اینگونه نرم افزارها «Bloatware» یا نفخ افزار گفته می شود.

نفخ افزارها اساساً منابع زیادی از سیستم را به خود اختصاص می دهند و نکته منفی آنها نیز بلا استفاده بودن توسط کاربر است؛ چرا که عملاً بخشی از حافظه و توان پردازشی دستگاه را در اختیار می گیرند در حالی که کاربر نیز بهره چندانی از آنها نمی برد. اما چرا با این وجود کمپانی های مختلف همچنان از نفخ افزار در محصولات خود استفاده می کنند؟

محدودیت حافظه و توان پردازشی مهم ترین عامل عدم وجود نفخ افزار در سال های گذشته بود

بیایید کمی به عقب باز گردیم. در سال های ابتدایی عرضه رایانه ها و پس از آن تلفن های هوشمند، نرم افزارهای کاربردی اندکی در اختیار کاربران قرار می گرفت و سایر موارد مورد نیاز باید به صورت دستی روی سیستم نصب می شدند. مهم ترین عامل در اتخاذ این رویکرد، محدودیت حافظه و توان پردازشی دیوایس های قدیمی تر بود که در صورت نصب تعداد زیادی نرم افزار به صورت پیش فرض ، کارایی خود را از دست می دادند.

نفخ افزار

اما حالا با پیشرفت فناوری و افزایش چشمگیر قدرت و فضای ذخیره سازی گجت های موجود، شرکت های سازنده آزادی عمل بیشتری پیدا کرده و به منظور ترغیب مصرف کنندگان برای خرید سایر محصولات خود، یا حتی تبلیغ برای کمپانی های نرم افزاری دیگر اقدام به نصب انبوهی از نرم افزارها و قابلیت های نه چندان پر استفاده روی محصولات خود می کنند که در نهایت موجب سردرگمی کاربر و به هدر رفتن بخش قابل توجهی از منابع سیستم او می شود.

اصرار شرکت ها به استفاده از فضای ابری کاربران زیادی را ناراضی کرده است

جالب اینجاست که استفاده از نفخ افزار تنها به کمپانی خاصی مانند مایکروسافت محدود نمی شود، بلکه شرکت هایی مانند اپل و سامسونگ نیز با ارائه برخی نرم افزارها و ویژگی های کم کاربرد، سهم به سزایی در فراگیر شدن پدیده مذکور دارند. در این بین اصرار شرکت ها به استفاده کاربران از فضای ابری نیز مایه نارضایتی طیف بیشتری از مصرف کنندگان شده است.

به عنوان مثال در صورت استفاده از فضای ابری اپل (iCloud) و نزدیک شدن به محدودیت سرویس رایگان ۵ گیگابایتی، هر روز با پیغام های مختلف مبنی بر امکان افزایش فضا در ازای پرداخت پول مواجه می شوید. یا سرویس گوگل درایو و اپلیکیشن Photos گوگل که با سماجت مثال زدنی به دنبال تهیه نسخه پشتیبان از عکس ها و اطلاعات کاربر هستند.

کره ای ها بیشتر از سایرین گرفتار نفخ افزار هستند

در مناطق جغرافیایی مختلف، کشورهای شرق آسیا به خصوص کره جنوبی بالاترین میزان رواج نفخ افزار را دارند به طوری که در بعضی از محصولات ال جی که به صورت باندل از سوی اپراتورها عرضه می شوند، بالغ بر ۵۰ نفخ افزار مشاهده می شود که برای یک کاربر در کشورهای اروپایی یا آمریکا رقم غیر قابل تصوری است. نکته قابل توجه اینکه موارد مذکور تنها به نرم افزارهای مستقل محدود نمی شود و حتی در صفحه بوت گوشی نیز لوگوهای تبلیغاتی  اپراتور مشاهده می شوند که بنا بر تعریف، نوعی نفخ افزار هستند.

نفخ افزار

البته کاربران ویندوز ۱۰ هم حال و روز بهتری ندارند و تقریباً به حذف و غیرفعالسازی موارد اضافی عادت کرده اند. در نقطه مقابل محصولات سری پیکسل کمپانی گوگل نسبت به رقبا نرم افزارهای اضافی کمتری دارند که علی رغم کمیاب و گران بودن این محصولات، خرید آنها را تا حدی توجیه می کند.

در مجموع می توان این طور برداشت کرد که تولیدکنندگان فعلاً عزم جدی برای حذف نفخ افزارها از محصولات خود ندارند و سود سرشاری از این راه به دست می آورند. اما کاربری که ۱۰۰۰ دلار برای تلفن هوشمند خود هزینه می کند، انتظار دارد تمام توان و حافظه گجت را در اختیار خود داشته باشد، عاملی که احتمالاً در آینده با پیگیری های حقوقی سازمان های حمایتی به کاهش نفخ افزارها خواهد انجامید.

نوشته سلطه نفخ افزار ها بر دنیای کامپیوتر چه زمانی پایان می یابد؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

تفاوت ۴G با LTE چیست؟

۴G، LTE، LTE-A؛ اینها تنها بخشی از کلمات و عبارت رایجی هستند که در عرصه تکنولوژی مورد استفاده قرار می گیرند و در صورتی که درک درستی از آنها نداشته باشید در نظرتان کم اهمیت و حتی بی معنا جلوه می کنند.

تفاوت ۴G و LTE از جمله مسائلی است که هرچند ساده و پیش پا افتاده اما خیلی ها پاسخش را نمی دانند و شرکت های تولیدی و اپراتورهای موبایلی نیز برای آنکه به سردرگمی کاربرانشان اضافه کنند به وفور از آنها استفاده می کنند. برای درک بهتر تفاوت این دو شبکه شاید بد نباشد اندکی به عقب تر برگردیم و اشاره ای به نسل های اولیه شبکه های موبایلی داشته باشیم.

۳G چیست؟

تفاوت 3G با LTE

وقتی شبکه های نسل سوم در اختیار کاربران قرار گرفتند همانطور که می توان حدس زد جای شبکه های ۲G یا نسل دوم را گرفتند؛ ۲G در واقع پروتکل شبکه ای بود که ابتدایی ترین پیش نیازها برای اسمارت فون های پیشرفته امروزی را فراهم میکرد. اغلب شبکه های ۲G صرفا می توانستند از عهده برقراری تماس های صوتی، ارسال و دریافت پیام های متنی و انتقال حجم های اندکی از دیتا از طریق پروتکل هایی نظیر MMS بر بیایند.

با معرفی استاندارد ۳G فرمت های داده ای بزرگ تری در اختیار کاربران قرار داده شد که از آن جمله می توان به صفحات HTML، ویدیو و موسیقی اشاره کرد؛ به بیان دیگر با آغاز به کار این شبکه ها کاربران میتوانستند محتوای دیگری غیر از عکس را هم برای مخاطبانشان ارسال نمایند. با این همه سرعت انتقال داده همچنان بسیار پایین بود و به همین خاطر صفحات وب و داده های مختلف برای انتقال از طریق این ارتباطات کُند بهینه سازی می شدند. البته از استاندارد ۲G به بعد ارتباطات موبایلی سریع تر از هر زمان دیگری شدند با این حال باز هم قابل مقایسه با ارتباطات پهن باند خانگی نبودند.

۴G چیست؟

تفاوت 4G با LTE

واحد رادیویی اتحادیه بین المللی مخابرات یگانه نهاد رسمی وابسته به سازمان ملل متحد است که در مورد تمامی اشکال تکنولوژی های ارتباطی قانون گذاری و تصمیم گیری می کند و مشخصات مربوط به استاندارد ۴G را هم همین سازمان در مارس سال ۲۰۰۸ تصویب کرد.

براساس تصمیم این سازمان بیشینه سرعت دانلود با ۴G باید ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه برای استفاده در حین حرکت باشد؛ یعنی زمانی که سوار ماشین هستید یا در قطار به سمت مقصدی حرکت می کنید باید بیشینه سرعت دانلود شما با شبکه ۴G برابر با مقداری باشد که گفتیم.

اما در مواردی که حرکتی ندارید و در نقطه ای ساکن هستید (یعنی موبیلیتی پایینی دارید) و از موبایل استفاده می کنید این مقدار باید در حدود یک گیگابیت بر ثانیه باشد. حال شاید این سوال در نظرتان پیش بیاید که چرا سرعت ارتباط ۴G شما تا این حد با مقدار اعلام شده فاصله دارد.

اگر می خواهید بدانید که سرعت اینترنت اپراتورهای موبایل در ایران چقدر است از شما دعوت می کنیم که ویدیوی زیر را مشاهده کنید.

وقتی این استانداردها معرفی شدند سرعت هایی که به آنها اشاره کردیم در دنیای واقعی عملیاتی نبودند و رسیدن به آنها غیرممکن بود؛ علت هم این است که این سرعت ها در واقع نوعی هدف برای توسعه دهندگان تکنولوژی بودند، نقطه ای در آینده که جهشی قابل توجه را نسبت به تکنولوژی های زمان خود نشان می داد. رفته رفته اما سیستم های پشتیبانی کننده از این شبکه ها به سرعت های اعلام شده رسیدند؛ البته نه صرفا به خاطر استفاده گسترده از روش های جدید ارتباطی در محصولات، بلکه از آن جهت که شبکه های ۳G تثبیت شده قبلی به نقطه ای از پیشرفت رسیدند که می شد آنها را در گروه ۴G طبقه بندی کرد.

LTE چیست؟

کلمه LTE از سرواژه های عبارت Long Term Evolution یا تکامل دراز مدت گرفته شده و نمی توان آن را مانند ۴G و مسیری که برای رسیدن به سرعت های بالای آن طی شد یک تکنولوژی نوین در نظر گرفت. در واقع LTE جدیدترین نسخه ۴G است که باید سرعت دانلود حدودی برابر با ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه را برای کاربران فراهم نماید. زمانی که اتحادیه بین المللی مخابرات حداقل سرعت برای ارتباط ۴G را اعلام کرد اعداد و ارقام اندکی دست نیافتنی بودند و سرمایه هنگفتی هم که شرکت های تولیدکننده جهت تحقق آن به صنعت تزریق کردند اثرگذاری محسوسی در تحقق آن نداشت. در پاسخ اما این نهاد قانونگذار به این نتیجه رسید که اگر سرعت های ارائه شده در شبکه های جدید بهبودی قابل توجه در مقایسه با نسل سوم داشت از عبارت LTE به جای ۴G استفاده شود.

طولی نکشید که شرکت های مخابراتی از عبارت ۴G LTE (به معنای تکامل دراز مدت شبکه نسل چهارم) برای اشاره به سرویس های خود استفاده کردند؛ نوعی تکنیک بازاریابی که به آنها اجازه می داد ادعا کنند نسل جدیدی از ارتباط موبایلی را در اختیار کاربرانشان قرار می دهند بدون آنکه نیازی باشد سرعت های اعلام شده توسط اتحادیه بین المللی مخابرات را محقق نمایند. این تکنیک را می توان به ترفند آمریکایی ها تشبیه کرد که صرفا چون به ماه نزدیک شدند و فضاپیمایشان از نسل قبلی بهتر بود ادعا می کردند روی سطح ماه فرود آمده اند. با این حال اما استفاده از این عبارت توسط شرکت ها را نمی توان فریب قلمداد کرد چراکه علیرغم ناپایداری های سرعتی (بسته به موقعیت و نوع شبکه) تشخیص ۳G از ۴G به سادگی قابل انجام است.

اما پیچیدگی این اصطلاحات زمانی بیشتر می شود که بدانید استاندارد دیگری به نام LTE-A هم وجود دارد. این عبارت از سرواژه های Long Term Evolution Advanced به معنای LTE پیشرفته گرفته شده و کاربران را یک گام دیگر به سرعت های وعده داده شده برای ۴G نزدیک تر می کند. این استاندارد همچنین سرعت های سریع تر و پایدارتری را نسبت به  LTE به ارمغان می آورد ضمن آنکه با گجت های پشتیبانی کننده از استاندارد قبلی نیز سازگاری دارد و می تواند با تجمیع کانال ها کار کند؛ بدان معنا که به جای اتصال به قوی ترین سیگنال در مجاورت شما دیتا را همزمان از منابع متعددی دانلود می کند.

سرعت

بنابراین سوال واقعی اینجاست؛ آیا می توان تفاوت میان شبکه های ۴G و LTE را تشخیص داد؟ آیا سرعت بارگیری یک صفحه یا دانلود یک اپ در موبایل شما چنانچه از تکنولوژی LTE پشتیبانی کند خیلی متفاوت خواهد بود؟ احتمالا خیر مگر اینکه در شهرها سکونت نداشته باشید. در حالی که تفاوت میان شبکه های کندتر ۳G و شبکه های ۴G یا LTE قابل توجه است، سرعت آپلود و دانلود بسیاری از شبکه های ۴G و ۴G واقعی تقریبا یکسان است. اما با ارائه استاندارد LTE-A  و آغاز به کار شبکه های پشتیبانی کننده از آن تفاوت به تدریج احساس شد و حالا LTE-A سریع ترین شبکه های ارتباط وایرلس در دنیا قلمداد می شوند.

منابع مورد نیاز

تفاوت 4G با LTE

ایجاد ارتباط ۴G نیازمند دو عامل است:

  • شبکه ای که از سرعت های تعیین شده برای انتقال داده پشتیبانی کند
  • دستگاهی که بتواند به آن شبکه متصل شده و اطلاعات را با سرعت بالا دانلود نماید.

صرفا به این خاطر که موبایلی ارتباط ۴G LTE دارد متضمن این است که شما به عنوان کاربر آن گوشی می توانید سرعت های یاد شده را داشته باشید. درست همانطور که صرفا خرید ماشینی با بیشینه سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت نمی تواند به معنای آن باشد که مجوز های لازم برای حرکت با این سرعت را دارید.

در سراسر دنیا نیز پیش از آنکه اپراتورهای موبایلی سرعت LTE را در اختیار کاربرانش قرار دهند، شرکت های سازنده موبایل اقدام به فروش گوشی هایی کردند که قابلیت های لازم برای ارایه این سرعت ها را در خود داشتند و پس از آن نیز این سرویس به صورت محدود در برخی نقاط دنیا ارائه شد.

گام بعدی چیست؟

اپراتورهای موبایلی مطرح دنیا هم اکنون مشغول تست نسل پنجم ارتباط پهن باند موبایلی موسوم به ۵G هستند اما هنوز کارهای زیادی باید در این باره انجام بگیرد. علاوه بر این تاکنون استانداردهای مدونی که برسرشان توافق شده باشد هم در این رابطه تدوین نشده و در نتیجه نمی توان انتظار داشت که تا قبل از سال ۲۰۲۰ شاهد ارائه این شبکه ها باشیم هرچند که مدتی قبل یک شرکت قطری اعلام کرد که موفق شده این شبکه را به صورت تجاری در آورد و سامسونگ نیز از آزمایش موفقیت آمیز این شبکه در زمین بیسبال خبر داده بود. با در نظر داشتن روند پیشرفت شبکه های ۴G در دنیا می توان اینتطور نتیجه گرفت که چندسالی تا فراگیر شدن این شبکه ها فاصله داریم.

نوشته تفاوت ۴G با LTE چیست؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

خداحافظ کیبورد عزیز؛ به دوران لپ تاپ های با نمایشگر دوگانه خوش آمدید

لپ تاپ با نمایشگر دوگانه ، کیبورد مجازی و توان پردازشی بالا دستاوردی است که در کامپیوتکس امسال شاهد رونمایی از آن بودیم و سریعتر از آنچه فکرش را بکنید در ویترین فروشگاه‌ها خودنمایی خواهد کرد.

چند روز پیش غول های فناوری در بزرگترین رویداد کامپیوتری دنیا گرد هم آمده بودند تا با طرح سوالی اساسی باورهای سنتی کاربران را به چالش بکشند: چرا وقتی می توانیم دو نمایشگر داشته باشیم به یکی اکتفا کنیم؟

از نخستین روزهای معرفی لپ تاپ ها در دهه های ۸۰ و ۹۰ میلادی تاکنون از نظر سخت افزاری و نرم افزاری شاهد تغییرات چشمگیری بوده ایم اما جدای از باریک و سبک تر شدن طراحی آنها چندان دستخوش تغییر نشده است.

برای مثال کیبورد فیزیکی از چهار دهه قبل تا همین الان که من این متن را تایپ می کنم به عنوان یک یار همیشگی در کنار دیگر قطعات بوده؛ حالا اما به نظر زمان جدایی فرا رسیده است.لپ تاپ با نمایشگر دوگانه

«گریگوری برایانت»، معاون ارشد بخش محاسبات ابری اینتل معتقد است لپ تاپ بعدی که می خرید احتمالا به صورت اساسی با مدل های فعلی متفاوت خواهد بود:

خود را برای نمایشگر دوم و روش های دیگری از کار با کامپیوتر آماده کنید. در مدل های بعدی شاهد نمایشگرهای تاشو، اجزای انعطاف پذیر و گجتی خواهید بود که در کیف پولتان جا می شود.

به عبارت دیگر آنچه که در آینده نزدیک از راه می رسد با مفاهیم امروزی تفاوت اساسی خواهد داشت. خبر خوب این جاست که این گجت ها احتمالا در سال جاری به بازار راه پیدا خواهند کرد و برخی معتقدند که لپ تاپ با نمایشگر دوگانه در عین برخورداری از کارایی تبلت و پی سی سرویس های بیشتری را به کاربر ارائه می دهند.

از سوی دیگر در حالی که شرکت های تولید موبایل نظیر سامسونگ، هواوی و حتی اپل در حال تلاش برای افزایش نسبت نمایشگر به بدنه هستند، کمپانی های فعال در حوزه کامپیوتر از قبیل ایسوس، لنوو و اینتل پا را فراتر گذاشته و علاوه بر افزایش سهم نمایشگر از پنل جلو، روی تعبیه صفحه نمایش های اضافی در محصولات خود تمرکز کرده اند.

دلیل این امر واضح است: شاید کیبوردهای فیزیکی برای تایپ راحت تر باشند یا حداقل ما به آنها خو گرفته باشیم اما یک نمایشگر لمسی قطعا کارایی های بسیار بیشتری را به ارمغان خواهد آورد. به عبارت دیگر جایگزینی این دو ماژول مفهوم لپ تاپ، نحوه استفاده و کارایی آن را از اساس دگرگون خواهد ساخت.

با معرفی هر فناوری جدیدی عده ای به مخالفت با آن می پردازند و حذف کیبورد هم از این قاعده مستثنی نیست اما در نهایت این گروه هم پی می برند که با پرداخت کمی هزینه بیشتر و کنار گذاشتن عادت های قدیمی به دنیایی جدید قدم خواهند گذاشت.

برخی شرکت های شناخته شده از کامپیوتکس امسال به عنوان فرصتی برای نمایش نمونه های اولیه از لپ تاپ با نمایشگر دوگانه استفاده کردند که پیش از این در دیجیاتو به معرفی آنها پرداختیم. اگر هنوز نسبت به مزایای فراوان این گجت ها تردید دارید ، ادامه مطلب را که در آن به مزایای اجمالی این مدل ها اشاره شده، از دست ندهید.

هوش مصنوعی ایسوس

تایوانی ها با معرفی لپ تاپ مفهومی Project Precog که از دو نمایشگر ۴K بهره می برد سر و صدای زیادی به پا کردند چرا که به قول برخی کارشناسان این میزان برای یک گجت کوچک فراتر از حد انتظار به نظر می رسد.

فوت کوزه گری ایسوس برای مدیریت این دو پنل مجزا، هوش مصنوعی (A.I) است. معرفی چنین دستگاهی گفته چند سال پیش «مارک اندرسن»، سرمایه گذار معروف سیلیکون ولی با این مضمون که «نرم افزار در حال بلعیدن دنیا است» را به یاد می آورد چرا که در این مدل کیبورد فیزیکی جای خود را به نمایشگری سازگار با هوش مصنوعی داده و دلیل آن تنها یک چیز است: کارایی به مراتب بیشتر.

به گفته ایسوس A.I بر اساس ژست حرکتی دست کاربر در هوا، جهت لپ تاپ و زاویه لولا محتوای روی نمایشگر را تغییر می دهد. برای مثال در حالت عادی تنها زمانی که دستان کاربر برای تایپ روی نمایشگر قرار گرفته کیبورد مجازی در ظاهر می شود، قابلیتی که کمپانی سازنده آن را «لمس هوشمند» نام گذاری کرده است.

به لطف قابلیت «ورودی انطباقی» در صورتی که استایلوس را به صفحه نمایش دوم نزدیک کنید به صورت خودکار آماده نگارش می شود. در کل این نمایشگر خود را با محتوا سازگار کرده و حین تماشای فیلم به فضایی برای نمایش زیرنویس یا اطلاعات مرتبط، هنگام گوش دادن به موسیقی به اکولایزر و در موارد مشابه به ابزارهای مرتبط دیگر تبدیل خواهد شد.

نمایشگر انعطاف پذیر لنوو

لنوو در سال ۲۰۱۶ یوگا بوک را به عنوان نوت بوکی معرفی کرد که از قید کیبوردهای سنتی خلاص شده و در عوض از کیبورد لمسی با حساسیت بالا بهره می برد. حالا نوبت به نسل دوم این گجت رسیده که از دو نمایشگر لمسی LCD و E-ink با یک کیبورد هوشمند قابل سفارشی سازی بهره می برد که نسبت به نسل قبل کیفیت بالاتری دارند.

نکته جالب اینجاست که کمپانی چینی لپ تاپ با نمایشگر دوگانه را مقدمه ای برای توسعه نمایشگرهای انعطاف پذیر در نسل های آتی می داند و برای روشن تر ساختن موضوع تصاویری از نسل سوم یوگا بوک را با صفحه نمایش یکپارچه به نمایش گذاشته که لایه داخلی دستگاه را کاملا دربرگرفته و بسیار هیجان انگیز به نظر می رسد.

گجت دو رگه اینتل

لپ تاپ اینتل با دو مدل فوق تفاوت عمده ای دارد و در نگاه اول بیشتر شبیه یک کتاب الکترونیکی به نظر می رسد. این گجت که «تایگر راپیدس» نام دارد به یک نمایشگر معمولی LCD و یک نمایشگر بسیار کم مصرف کاغذ الکترونیک (EPD) مجهز شده که در حالت افقی به یک کیبورد مجازی تغییر ماهیت می دهد.

لپ تاپ با نمایشگر دوگانه

Courier مایکروسافت

تایگر اینتل یادآور نمونه مفهومی Courier است که یک دهه قبل معرفی شد و بسیار جلوتر از زمان خود بود. اگرچه تایگر راپیدس تنها یک نمونه اولیه است اما اینتل مدعی شده یکی از شرکایش در حال کار روی پروژه ای مشابه است که تا پایان ۲۰۱۸ به بازار عرضه می شود.

اسطوره دل

یکی دیگر از دیوایس های با نمایشگر تاشو Januss دل است که به گفته برخی منابع از چیپست اسنپدراگون ۸۵۰ با معماری ARM و  مودم LTE بهره می برد.

بر اساس برخی شایعات این گجت بر مبنای سرفس فون مایکروسافت طراحی شده که نشان می دهد کمپانی ردموندی در کنار شرکت های دیگری نظیر HP، ایسوس، لنوو و غیره در حال متحول کردن تصور ما از محصولات دیجیتالی هستند.

تمرکز متخصصان زبده و چیره دست غول های فناوری دنیا روی لپ تاپ با نمایشگر دوگانه حاکی از مزیت هایی است که این گجت ها نسبت به مدلهای فعلی، تبلت ها و کامپیوترها دارند:

  • از تبلت ها بهترند چرا که در عین داشتن کارایی مشابه و سخت افزار قوی تر، فضای کار دو برابری دارند.
  • از لپ تاپ ها بهترند چون پنل دوم علاوه بر فضای نمایشی بیشتر نقش ورودی بسیار کارآمدتری را ایفا می کند.
  • دلیل برتری آنها بر دسکتاپ این است که در کنار وزن و حجم کمتر، با چرخاندن نمایشگر و استفاده از کیبورد و ماوس بی سیم فضای کاری گسترده تری را به ارمغان می آورند.

علاوه بر این کارایی آنها فراتر از این موارد است، برای مثال می توان به عنوان کتابخوان الکترونیک از آن بهره برد یا با چرخاندن لولا به حالت خیمه (tent) محتوا را همزمان برای دو نفر به نمایش درآورد.

جایگزینی کامل لپ تاپ های فعلی با نمونه های مدرن به زمان زیادی نیاز دارد و قیمت آنها نیز کم نخواهد بود، با این حال لپ تاپ با نمایشگر دوگانه جانی دوباره به بازار کامپیوتر خواهد بخشید.

نوشته خداحافظ کیبورد عزیز؛ به دوران لپ تاپ های با نمایشگر دوگانه خوش آمدید اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

کنفرانس Google I/O چه در مورد آینده اندروید به ما گفت؟

اندروید پی تا مدتی دیگر از راه می‌رسد و تقریبا همه ویژگی‌های جدیدی که قرار است به آن اضافه شود را می‌دانیم و در مورد آن خوانده‌ایم. بعضی تغییرات نسبت به نوقا و اوریو که این روزها روی بیشتر تلفن‌های اندرویدی دیده می‌شود کاملا مشهود است.

صحبت‌ها و موضوعاتی که در کنفرانس توسعه دهندگان گوگل ۲۰۱۸ موسوم به Google I/O مطرح شد به ما دیدگاه بهتری نسبت به آینده این سیستم عامل محبوب و جهانی داد.

سیستم عاملی امن‌تر از گذشته

اندروید پی

یکی از امیدبخش‌ترین اعلان‌های مراسم Google I/O صحبت در مورد ارائه اندروید پی و اعلام هفت شرکت به اضافه گوگل برای آمادگی عرضه ورژن‌های بتای سیستم عامل برای تست‌های اولیه بود.

ما انتظار داریم که برندهای بیشتری به زودی اندروید پی را برای دستگاه‌های خود منتشر کنند اما ارائه نسخه پیش از عرضه برای دستگاه‌هایی غیر از دستگاه‌های خود گوگل یک اتفاق جدید است.

این موضوع دلالت بر تصمیم گوگل و شرکت‌های دیگر برای ارائه سریع‌تر آخرین نسخه اندروید روی دستگاه‌های موجود در بازار دارد.

اسنشال، نوکیا، شیائومی، وان پلاس، ویوو، سونی و اوپو اسم‌هایی هستند که در نطق مراسم Google I/O از آن‌ها صحبت شد. برندهای بزرگ‌تر، مثل سامسونگ غایبان این لیست هستند که البته چنین انتظاری هم می‌رفت.

اندروید پی

این شرکت کره‌ای بیشتر از هر هفت کمپانی نام برده شده اندروید را تغییر می‌دهد در حالی که این شرکت‌ها قصد دارند اندروید خالص یا نزدیک به خالص را در حالت بتا روی موبایل‌هایشان انتشار دهند.

اما اگر این کمپانی‌ها زودتر دستشان به اندروید می‌رسد پس می‌توان امید داشت که نام‌هایی چون سامسونگ، ال جی، هوآوی و دیگران هم بودجه بیشتری برای عرضه سریع‌تر اندروید مخصوصشان روی موبایل‌ها کنار بگذارند.

دلیل ارائه آپدیت‌های سریع‌تر در دو فاکتور خلاصه می‌شود. گوگل همزمان با معرفی اندروید اوریو پروژه Treble را به نمایش گذاشت که فریم‌وورک سیستم عامل را از لایه سخت افزاری جدا می‌کرد. این موضوع باعث می‌شد تا ارائه ورژن‌های جدید اندروید سریع‌تر و ساده‌تر شود.

اندروید P

بخش دوم این معادله به نقش تولیدکنندگان سخت افزارها و چیپ سازهایی مثل کوالکام و های سیلیکون در رابطه با توزیع ورژن جدید اندروید باز می‌گردد.

نرم افزار هنوز هم از سوی گوگل در اختیار تولیدکنندگان چیپ‌ها قرار می‌گیرد، پیش از آنکه در اختیار تولیدکنندگان تلفن‌های همراه قرار بگیرد اما پروسه تایید آن ساده‌تر شده.

لازم نیست درایورها آپدیت شوند تا آی‌اس‌پی‌ها، دی‌اس‌پی‌ها، بلوتوث و دیگر بخش‌های دستگاه با ورژن جدید اندروید قادر به فعالیت باشند. پروسه‌ای بسیار سریع‌تر برای تولیدکنندگان چیپ‌ها که تکمیل سیستم عامل و رسیدن آن به دست سازندگان موبایل‌ها را هم سریع‌تر می‌کند.

اندروید P

بنابراین تجربه‌های نرم افزاری خالص مثل آن‌هایی که توسط اندروید وان یا اسنشال ارائه می‌شود بسیار سریع‌تر روی سخت افزارهای موجود اعمال می‌شود.

پروژه Treble همچنین زمان ارائه برای دستگاه‌هایی که چیپست‌های یکسان دارند (مثل Mate 10 و P20) و حتی یک دستگاه که دو چیپست دارد (مثل Galaxy S9) را تسریع می‌بخشد.

گوگل همچنین قصد دارد آپدیت‌های امنیتی را نسبت به شرکایش سریع‌تر ارائه دهد بنابراین می‌توان امید داشت که گوگل بالاخره قصد دارد ماجرای امنیت اندروید را بیشتر از گذشته جدی بگیرد.

هارمونی اپلیکیشن‌ها و اندروید

اندروید P

میانبرهای هوشمند مدتی است که در اندروید به کار برده می‌شود ولی اندروید پی قصد دارد با ارتقای کامل این ویژگی و اینتگره کردن آن در قلب سیستم عامل، انتخاب‌های وسیع‌تری را در اختیار اپلیکیشن‌های شخص ثالث قرار دهد. قابلیت‌های جدید اپ اکشنز (App Actions) و اسلایسز (Slices) این ماجرا را به خوبی نشان می‌دهند.

اپ اکشنز یک مدل هوشمند رویکرد فعلی است. سیستم عامل بر اساس کارکرد پیشین شما راهی سریع را پیش‌بینی می‌کند و ارائه می‌دهد. راه‌های مختلفی برای استفاده از آن وجود دارد.

اندروید پی

از پیشنهادهای موجود در لیست اپلیکیشن‌ها گرفته تا باز شدن اتوماتیک اپلیکیشن موسیقی مورد علاقه‌تان وقتی که هدفون را وصل می‌کند.

به جای پیدا کردن اپلیکیشن مپز، نگه داشتن انگشت روی خانه و ارائه مسیر به سمت خانه، اپ اکشنز به طور خودکار در آخر روز به شما پیشنهاد مسیر بهتر برای بازگشت به خانه را می‌دهد.

اسلایسز هم افزونه‌ای مشابه به همین ایده است جایی که نوار سرچ گوگل پیشنهادهای موضوعی مناسب نیاز کاربر ارائه می‌دهد، بیشتر از پیشنهاد اپلیکیشن‌های مشابه. APIهای جدید می‌توانند اطلاعات را از اپلیکیشن‌ها بگیرند و در جستجوی کاربر به کمک او بیاید تا مرتبط‌ترین نتیجه را به دست آورد. یک مثال، نمایش ETA (مدت زمان تخمینی برای رسیدن به مقصد) برای سفر با اوبر و لیفت است.

اندروید P

در هر دو حالتی که توضیح داده شد، گوگل از ترکیب اطلاعات، پیش‌بینی‌ها و اپلیکیشن‌های شخص ثالث استفاده می‌کند تا بیش از پیش به کاربران تجربه تعاملی مبتنی بر اطلاعات ارائه دهد.

«تسهیل» کاری است که گوگل انجام می‌دهد و نتیجه‌اش می‌شود سیستم عاملی امن‌تر که تعامل بهتری با اپلیکیشن‌های شخص ثالث دارد و واضح است که گوگل قصد دارد این نیت را در آینده جدی‌تر دنبال کند.

دستیاری تعبیه شده در قلب سیستم عامل

گوگل اسیستنت و اندروید پی

اگر هوش مصنوعی قرار است به بخشی اصلی از سیستم عامل اندروید تبدیل شود، بنابراین بدون شک باید انتظار داشت که گوگل اسیستنت جزوی از هسته اندروید به حساب آید.

اسیستنت البته محدود به تلفن‌های همراه نیست و روی محصولات Android Things نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. همین حالا از آن در نمایشگر هوشمند و اسپیکرهای گوگل استفاده می‌شود و دیگر شرکت‌ها هم از آن استفاده می‌کند. اخیرا هم ورژن مخصوص به Android Auto معرفی شد.

اسیستنت همین حالا هم تبدیل به قابلیتی یکپارچه در همه پلتفرم‌های گوگل شده و قرار است در آینده بیشتر هم گسترش یابد. راه‌های تعامل جدید نیز اخیرا معرفی شدند، پس گوگل برای آن برنامه طولانی مدتی دارد.

اندروید پی

دموی دوپلکس که احتمالا ستاره Google I/O 2018 بود نشان می‌دهد که گوگل چقدر سخت در تلاش است تا اسیستنت تجربه‌ای یکپارچه ارائه دهد.

بیشتر از این، اسیستنت قادر است تا وظایف بسیاری را خودکار انجام دهد و بیش از پیش خودش را در سیستم عامل و اپلیکیشن‌ها اینتگره کند. برای رسیدن به این هدف، بحث رویکرد «انسان-محور» نسبت به یادگیری ماشینی و هوش مصنوعی در I/O امسال بسیار داغ بود و وجود ۶ صدای نزدیک به واقعی نشان از میل شدید گوگل به تعامل کاربرانش با اسیستنت دارد.

گوگل می‌خواهد اسیستنت همه جا باشد و طی ماه‌ها و سال‌های آتی به تلاش خود برای همه گیر شدن اسیستنت در اکوسیستم‌های متنوعش ادامه خواهد داد.

جمع بندی

اندروید پی

اندروید پی تغییرات تصویری بسیاری را به ارمغان خواهد آورد از جمله موقعیت جدید ساعت، بهبود نمایش منوی فعالیت‌های اخیر و ژست‌های ناوبری که نحوه کارکرد و نمایش اندروید را تغییر خواهد داد.

اما گوگل نقشه‌های بلند مدتی هم دارد. آپدیت‌های سریع‌تر برای بهبود امنیت، یکپارچه سازی اپلیکیشن‌های شخص ثالث با سیستم عامل و دستیار گوگل قدرتمندتر که احتمالا هویت اندروید را در آینده شکل خواهند داد.

تغییر مسیر گوگل و تبدیل شدن به شرکتی که هوش مصنوعی را در صدر فعالیت‌های خود قرار داده همین حالا هم تغییرات کاملا مشخصی روی اندروید پی گذاشته و یادگیری ماشینی موضوعی است که طی سال‌های آینده همه محصولات این شرکت را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد.

به نظر شما آینده اندروید جدا از موارد فوق به چه گونه‌ای رقم خواهد خورد و چه قابلیت‌ها و ویژگی‌هایی به آن اضافه خواهد شد؟ نظرات خود را در بخش کامنت‌ها با ما در میان بگذارید.

نوشته کنفرانس Google I/O چه در مورد آینده اندروید به ما گفت؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

اپلیکیشن Smart Switch ، برنامه ای کاربردی برای بکاپ گرفتن از گوشی های سامسونگ

سامسونگ با توسعه اپلیکیشن Smart Switch تلاش کرده است انتقال اطلاعات به گوشی جدید را ساده کند. در ادامه، روش استفاده از اپلیکیشن Smart Switch برای بکاپ گرفتن از اطلاعات و انتقال آنها از موبایل قدیمی به موبایل جدید را خواهیم آموخت.

نرم افزار Smart Switch برای سیستم عامل های ویندوز و مک توسعه داده شده و علاوه بر بکاپ گرفتن از اطلاعات گوشی قدیمی، می‌تواند در زمینه‌های مختلفی همچون نصب به‌روزرسانی‌های نرم افزاری و یا یکپارچه‌سازی ایمیل‌ها هم مورد استفاده قرار گیرد.

در حالی که سرویس‌های ابری گوگل عملکرد بسیار خوبی در نگهداری اطلاعات در شبکه ابری دارند، تهیه نسخه پشتیبان از برخی اطلاعات همچون اطلاعات اپلیکیشن ها، سیو بازی‌ها و مواردی از این دست کمی پیچیده می‌شود. ورود دوباره به حساب کاربری شخصی در همه اپلیکیشن ها زمانی که یک موبایل جدید خریداری می‌کنید، کار دشواری نیست، اما برنامه Smart Switch سامسونگ، راه‌اندازی تلفن همراه جدید را بسیار ساده می‌کند.

آموزش کار با اپلیکیشن Smart Switch

اپلیکیشن Smart Switch چیست؟

Smart Switch برنامه سامسونگ برای ویندوز و سیستم عامل مک است که برای کارهای مختلف می‌توان از آن استفاده کرد. شما از این اپلیکیشن می‌توانید برای نصب آپدیت‌های نرم افزاری موبایل، پیکربندی همگام‌سازی ایمیل‌ها با مایکروسافت اوت لوک (این قابلیت برای کاربران شرکت‌ها می‌تواند کاربردی باشد) و همین‌طور بکاپ گرفتن و بازیابی محتوا استفاده کنید. اپلیکیشن موبایل Smart Switch را هم می‌توان برای جابجا کردن دفتر مخاطبان، عکس‌ها و پیام‌ها از یک دستگاه مجهز به iOS به گوشی های Galaxy سامسونگ به کار گرفت.

به کمک این نرم افزار کاربردی می‌توان از بسیاری از اطلاعات همچون عکس‌ها، ویدیوها، دفترچه مخاطبان و دیگر اطلاعات گوشی نسخه پشتیبان تهیه کرد.

روش نصب Smart Switch روی کامپیوتر

در ادامه، روش نصب این نرم افزار روی ویندوز را آموزش می‌دهیم. روند انجام کار روی سیستم عامل مک نیز به صورت استاندارد انجام می‌شود.

  • وارد وب‌سایت پشتیبانی Samsung Smart Switch شوید.
  • روی لینک دانلود نسخه مخصوص ویندوز و یا مک (متناسب با سیستم خود) کلیک کنید. در این بخش ما لینک دانلود نسخه ویندوز را انتخاب می‌کنیم.
  • فایل دانلود شده را اجرا کنید.
  • اگر هنگام نصب با پیغام خطای “…The application has failed to start because its side-by-side configuration is incorrect” مواجه شدید، به پکیج ++Microsoft Visual C نیاز خواهید داشت.

اپلیکیشن Smart Switch

  • تیک گزینه‌های نمایش داده شده را برای قبول مقررات استفاده از نرم افزار زده و همانند سایر برنامه‌ها، عملیات نصب را به پایان برسانید.

بعد از نصب نرم افزار، حالا نوبت به اتصال موبایل های Galaxy می‌رسد.

روش راه‌اندازی Samsung Smart Switch برای نخستین بار

به محض نصب اپلیکیشن Smart Switch، باید آن را با موبایل خود همگام کنید. برای این کار، ابتدا نرم افزار را باز کرده و سپس مراحل زیر را به ترتیب انجام دهید:

  • برای شروع، موبایل خود را از طریق کابل USB به کامپیوتر وصل کنید. نرم افزار باید سریعا دستگاه را شناسایی کند. در ادامه، احتمالا از شما خواسته خواهد شد که انتقال فایل‌های از طریق USB را تایید کنید.

هرآنچه از کنفرانس بیلد ۲۰۱۸ مایکروسافت انتظار داریم

مایکروسافت بیلد یا همان کنفرانس سالانه ردموندی ها برای توسعه دهندگان در تاریخ ۷ می ۲۰۱۸ مصادف با ۱۷ام اردیبهشت ماه آغاز می شود و تا ۱۹ام ادامه پیدا می کند.

این رویداد بزرگ که همه ساله بالغ بر ۶۰۰۰ توسعه دهنده را از سرتاسر دنیا گرد هم می آورد در مقر اصلی مایکروسافت واقع در ردموند واشنگتن برگزار می شود و محتوای آن همانطور که از نامش پیداست بیشتر مطلوب دل توسعه دهندگان است.

لذا نمی توان انتظار داشت که در این مراسم از محصولاتی نظیر ویندوز، سرفس یا سخت افزارهای تولیدی این کمپانی خبری به گوش برسد هرچند که در سال های قبل مایکروسافت از این تریبون برای اعلام خبرهای بسیار مهم در رابطه با سیستم عامل محبوب خود استفاده کرد اما بعید به نظر می رسد که امسال شاهد این اتفاق باشیم.

انتظار معرفی سرفس را نداشته باشید

سرفس

مایکروسافت هیچگاه در سال های گذشته محصول قابل توجهی از خانواده سرفس را در این رویداد به مخاطبانش معرفی نکرده و به همین خاطر انتظار می رود که امسال نیز همینطور باشد. در حال حاضر دو عضو رقابتی از این خانواده یعنی سرفس بوک ۲ و سرفس پرو در بازار موجود هستند و هنوز نیاز به معرفی عضو تازه احساس نمی شود. بنابراین بعید به نظر می رسد که تا قبل از پاییز امسال خبر تازه ای در این باره بشنویم.

البته اینکه شرکت ردموندی در جریان این کنفرانس خبرهای دست اولی در رابطه با سرفس های آتی در اختیارمان بگذارد چندان هم دور از ذهن نیست. چه بسا در این رویداد حرف از سرفس فون هم به میان بیاید چراکه توسعه دهندگان به شدت علاقمند هستند در رابطه با این موبایل بیشتر بدانند.

در مورد خود رویداد بیلد باید بگوییم که کنفرانسی به شدت تخصصی برای توسعه دهندگان است و بلیط های شرکت در آن از رقم پایه ۲۵۰۰ دلار به بالا در اختیار علاقمندان قرار می گیرند. با این حال اختصاص دادن بخش اعظمی از زمان این کنفرانس به محصولی که تاثیر چندانی روی کدنویسی توسعه دهندگان برای محصولات مایکروسافت ندارد چندان هم عقلانی به نظر نمی آید.

خبرهای تازه از کدنویسی در راه است

بیلد ۲۰۱۸ مایکروسافت

مایکروسافت دو نطق مجزا را برای بیلد امسال در نظر گرفته؛ نخستین نطق در تاریخ ۱۷ اردیبهشت ارائه می شود و دومین نطق در ۱۸ام که البته هر دوی آنها نیز راس ساعت ۲۰:۰۰ به وقت تهران آغاز می شوند و انتظار می رود که هر دویشان نیز اغواکننده باشند چراکه مایکروسافت همواره از این فرصت برای معرفی تکنولوژی های جدید یا طرح های مفهومی آینده اش بهره می گیرد. در این رویداد همچنین طبق سنوات گذشته شاهد جلسه کدنویسی زنده خواهیم بود که عموما برای خبرنگاران کسل کننده است.

تمرکز بیشتر روی هوش مصنوعی

در سال های اخیر مایکروسافت به وفور از این تکنولوژی در محصولات خود استفاده کرده است و حالا انتظار می رود که خبرهای تازه ای در رابطه با Windows ML یا پلتفرم یادگیری ماشینی این شرکت که همراه با آپدیت ماه گذشته ویندوز ۱۰ ارائه گردید در جریان کنفرانس بیلد به سمع و نظر حضار برسد.

این پلتفرم به توسعه دهندگان امکان می دهد هوش مصنوعی از پیش آموزش دیده مایکروسافت را در اپ های خود (که به صورت لوکال یا از طریق پلتفرم آژور قابل اجرا هستند) به خدمت بگیرند. Windows ML همچنین می تواند از توان پردازشی ارتقاء یافته GPUها یا واحدهای پردازش گرافیکی کامپیوترها کمک بگیرد.

مایکروسافت تلاش مضاعفی را برای استفاده از هوش مصنوعی در محصولات مصرفی خود به کار گرفته. دستیار مجازی این شرکت به نام کورتانا مرتبا باهوش و باهوش تر می شود. هوش مصنوعی همچنین نقشی کلیدی در اپ ترجمه این کمپانی دارد که حالا حتی به صورت آفلاین نیز کارش را به درستی انجام می دهد.

چت بات مایکروسافت به نام Xiaolce هم حالا با کمک این تکنولوژی بیشتر شبیه به انسان صحبت می کند و دیگر نمی توان آن را کامپیوتری با قابلیت ارائه نتایج جستجو به صورت صوتی دانست.

ویندوز ۱۰ و مایکروسافت گراف

ویندوز ۱۰

قابلیت تایم لاین ویندوز ۱۰ علاوه بر اینکه امکان دنبال کردن فعالیت ها در پی سی را برای کاربران فراهم می نمود بلکه یکسان سازی آنها در اندروید و آیفون را هم میسر کرد. تا به امروز البته کاربران صرفا میتوانستند هیستوری مرورگر اج خود و همچنین اپ های آفیس ۳۶۵ و اندروید را یکسان سازی کنند اما طبق اخباری که اخیرا در این باره منتشر شده میتوان مطمئن بود که قابلیت های تایم لاین به ورای این نقطه خواهد رسید.

بنابراین میتوان انتظار داشت که در جریان کنفرانس بیلد خبرهای بیشتری در این باره منتشر شود ضمن اینکه خواهیم دانست مایکروسافت گراف (که پیشرفت شما را ذخیره سازی میکند) دستخوش چه تغییراتی می گردد. اما جالب ترین بخش احتمالا توضیحاتی است که مایکروسافت در خصوص نحوه تعامل تایم لاین با iOS ارائه می دهد که هم اکنون با محدودیت های زیادی همراه است.

البته پیش بینی می شود که در جریان بیلد ۲۰۱۸ خبرهای بیشتری در رابطه با  قابلیت های احتمالی در دست توسعه برای ویندوز ۱۰ ارائه گردد. اگر خاطرتان باشد مایکروسافت متعهد شده که به صورت مستمر ویندوز ۱۰ را به روز رسانی نماید و دیگر به ارائه آپدیت های سالانه برای آن بسنده نکند. بنابراین می توان امیدوار بود که خبرهای تازه ای در رابطه با Sets ارائه شود؛ همان ویژگی تجربی که به شما امکان می دهد اپلیکیشن ها را در تب ها گشوده و درست مانند مرورگرهای تحت وب از آنها استفاده نمایید.

البته اشاره کنیم که مایکروسافت از زمان رونمایی Sets در سال قبل تا کنون اطلاعات زیادی در رابطه با آن ارائه نکرده اما اگر قرار باشد که توسعه دهندگان آن را در اپ های خود به کار ببرند ضروریست که اطلاعات بیشتری در رابطه با آن در اختیار داشته باشند.

از تکنولوژی واقعیت ترکیبی مایکروسافت چه خبر؟

واقعیت ترکیبی

از سال قبل که مایکروسافت تکنولوژی واقعیت ترکیبی خود را به همراه چندین هدست پشتیبانی کننده از آن (محصول شرکت هایی نظیر اچ پی، ایسر و سامسونگ) معرفی کرد تا به امروز خبر زیادی از این فناوری به دست نیامده و نمیدانیم پیشرفت شرکت ردموندی در این زمینه تا چه اندازه بوده است.

در کنفرانس بیلد، مایکروسافت شانس دیگری پیدا می کند تا توسعه دهندگان را متقاعد به ساختن محتوای اختصاصی براساس این فناوری نماید.

مایکروسافت آژور

با نگاهی به گزارشات مالی اخیر مایکروسافت یک نکته بر همگان روشن می شود: کسب و کار کلاود مایکروسافت در سال های اخیر مرتبا بزرگ و بزرگ تر شده است. بنابراین تردیدی نداشته باشید که این شرکت بخش اعظمی از زمان کنفرانس بیلد را به صحبت در این باره می پردازد تا در حد توانش آژور را برای توسعه دهندگان بهینه سازی نماید.

البته تلاش های مایکروسافت در این زمینه تا حدود زیادی از دید مصرف کنندگان پنهان می ماند و در عوض این برندها و سازمان هستند که از آن منتفع می شوند و می توانند مطمئن باشند که اپلیکیشن ها و سرویس های آنلاین شان بدون کمترین اختلالی در اختیار کاربران قرار می گیرد.

نوشته هرآنچه از کنفرانس بیلد ۲۰۱۸ مایکروسافت انتظار داریم اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

 

گردآوری توسط ایده طلایی

همکاری گوگل و Fitbit برای ارائه نسل بعدی ردیاب های سلامتی هوشمند

دو کمپانی گوگل و Fitbit رسماً اعلام کردند قصد دارند برای توسعه نسل بعدی ردیاب های سلامتی هوشمند با تمرکز بر شیوه نوین پردازش داده های جمع آوری شده با یکدیگر همکاری کنند.
قرار است طی این همکاری Healthcare API گوگل درون هسته نرم افزاری پوشیدنی های تولیدی توسط Fitbit تعبیه شود تا از این طریق داده های جمع آوری شده توسط گجت های مذکور به طور مستقیم وارد پایگاه داده مدارک پزشکی شده و توسط متخصصین طب، بیمارستان ها و سایر مراکز تحقیقاتی مرتبط با سلامتی مورد استفاده قرار بگیرند.
این اقدام کمک می کند تا پزشکان و مراکز درمانی در هنگام برخورد با بیماران اطلاعات انباشته شده کافی را در خصوص تاریخچه وضعیت جسمانی آنها در اختیار داشته باشند و بدین ترتیب امکان تشخیص دقیق تر بیماری ها و ارائه راهکارهای موثرتر درمانی میسر خواهد شد.

همکاری گوگل fitbit ردیاب سلامتی

مدیرعامل فیت بیت در خصوص قرارداد جدید همکاری با گوگل می گوید: «این توافق به ما کمک خواهد کرد تا ابعاد کسب و کار خود را گسترش دهیم و در عین حال تجربه کاربری کاملاً جدیدی را در اختیار کاربران و امکانات مطالعاتی و درمانی تازه ای را در اختیار کلینیک های پزشکی قرار دهیم»
هردوی این شرکت ها در بازار ردیاب های سلامتی و اصولاً پوشیدنی های هوشمند حال روز چندان خوشی ندارند. Fitbit در یکی دو سال اخیر پادشاهی بلامنازع پیشین خود را با برندهای بزرگی چون سامسونگ، اپل و سایر تولید کنندگان ساعت های هوشمند تقسیم کرده است. از آن سو نیز گوگل به هیچ وجه نتوانست با اندروید ویر (حالا Wear OS) آن طور که باید رضایت تولید کنندگان و کاربران را به دست بیاورد.
حال دو کمپانی امید دارند با در کنار هم قرار دادن منابع و توانایی خود محصولاتی را به تولید برسانند که وضعیت فوق را به نفع آنها تغییر دهد.

نوشته همکاری گوگل و Fitbit برای ارائه نسل بعدی ردیاب های سلامتی هوشمند اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

نرخ فریم بالا یا HFR چیست و چه مزایایی دارد

امروزه تلویزیون ها به لطف پنل های با کیفیت و فناوری HDR به رزولوشن ۴K و کنتراست بالا مجهز شده اند و به نظر می رسد حالا نوبت به بهبود نرخ فریم رسیده است.

نرخ فریم واژه ای است که از عصر پروژکتورهای سینمایی سلولوئید ظهور پیدا کرده و به معنی تعداد تصاویر ثابتی (فریم) است که در هر ثانیه نمایش داده شده (fps) و احساس متحرک بودن را به مخاطب القا می کنند. برای مثال برنامه های تلویزیونی دیجیتالی که از سوی فرستنده ها ارسال می شوند، معمولا نرخی بین ۲۵ تا ۳۰ فریم در ثانیه دارند.

اگر جزو علاقمندان به سینما باشید احتمالا می دانید که اغلب فیلم هالیوودی از نرخ ۲۵ فریم بر ثانیه بهره می برند چرا که کیفیت صدای مناسب را تولید کرده و از افزایش هزینه ها جلوگیری می کند؛ با این حال در صورت جابه جایی سریع دوربین به زاویه ای دیگر نوعی تاری حرکتی مشابه زمانی که سرمان را بر می گردانیم، ایجاد می شود.

البته در این میان استثناهایی نیز وجود دارد:

  1.  «پیتر جکسون» سه گانه «هابیت» را در نرخ ۴۸ فریم بر ثانیه فیلمبرداری کرد؛ هرچند برخی سینماها توانایی پخش فیلم با این نرخ را نداشتند و نسخه هایی ۲۴ فریمی از آن هم عرضه شد.
  2.  برخلاف جکسون که تمام هابیت را به صورت ۴۸ فریمی تولید کرده بود، کارگردان دیگری به نام «انگ لی» برخی سکانس های منتخب از درام جنگی «پیاده‌روی طولانی بیلی لین بین دو نیمه» را به صورت ۱۲۰ فریمی فیلمبرداری کرد.
  3. جیمز کامرون فیلم موفق آواتار را با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه عرضه کرد.

HFRدر حال حاضر محتوای با نرخ فریم بالا (HFR) به عنوان قابلیتی مناسب برای نمایش محتوای مرتبط به بازی، ورزش و مستند در نظر گرفته می شود که در آن ردیابی جزئیات حرکت به مراتب مهمتر از پرداخت های سینمایی است.

نرخ فریم بالا چیست؟

نرخ فریم بالا یا HFR به تمامی نرخ های بالاتر از ۲۵ فریم بر ثانیه برای تصاویر متحرک و بالاتر از ۳۰ فریم بر ثانیه برای خروجی های دیگر اطلاق می شود. بد نیست بدانید که چشم انسان توانایی پردازش تصاویر با نرخ ۱۰۰۰ فریم بر ثانیه و حتی بالاتر را دارد.

تصویری که با نرخ بالای ۴۸ فریم ثانیه نمایش داده شود به ما اجازه پردازش عمق و جزئیات بسیار بیشتری را می دهد که البته مزایا و معایب خاص خود را دارد چرا که تصاویر دارای نرخ فریم بالا اغلب مصنوعی و به قول برخی منتقدان «آبکی» به نظر می رسند و دلیل آن هم این است که ما جزئیات بیشتری از غیر واقعی بودن فیلم را تشخیص خواهیم داد.

البته این مسئله در مورد فیلم های مستند، بازی ها یا مسابقات ورزشی مشکلی ایجاد نمی کند و طبیعتا در چنین سناریوهایی هرچه جزئیات بیشتر باشند، تماشای آن نیز لذت بخش تر خواهد بود. از سوی دیگر جای تعجب ندارد که بسیاری از سینماداران از این فناوری انتقاد کنند، چرا که فراگیر شدن آن به معنی لزوم ارتقای زیر ساخت سالن های سینما است که هزینه گزافی را روی دست آنها می گذارد.

به هر حال نمی توان مانع پیشرفت فناوری شد و هر روز تعداد محتواهای بهره مند از HFR افزایش پیدا کرده و کمپانی های تولید تلویزیون نیز در حال توسعه محصولات سازگار با چنین فیلم هایی هستند.

برخی تلویزیون های جدید از طریق تولید تصاویر کامپیوتری بین هر دو فریم کلیدی و افزایش نرخ تازه سازی، قابلیت ارتقای نرخ فریم فیلم های معمولی را دارند. برنامه های کامپیوتری نیز بدین منظور طراحی شده اند که به لطف توان پردازشی بالا این فرایند را با دقت و کیفیت بهتر صورت می دهند اما اگر کامپیوتر نرخ فریم را به درستی تشخیص ندهد، خروجی کار طبیعی نخواهد بود.

در ویدئوی زیر تفاوت بین ۴ نرخ مختلف ۱۵، ۳۰، ۶۰ و ۱۲۰ فریم بر ثانیه به صورت ساده و گویا نمایش داده شده است:

اخیرا کمپانی ژاپنی NTT کدک «۴K HFR HEVC» بلادرنگ را توسعه داده که امکان انتقال زنده ویدیوهای با نرخ فریم بالا و استفاده از آن در کاربردهای واقعیت مجازی را فراهم می سازد.

نرخ فریم یا نرخ تازه سازی؟

احتمال اشتباه گرفتن این دو واژه به جای یکدیگر کمی زیاد است، به ویژه اینکه در برخی تلویزیون ها fps را در قالب هرتز (Hz) نشان می دهند، با این حال fps به صورت تعداد فریم ها در هر ثانیه نمایش داده می شود اما Hz می تواند نشانگر هر تغییری در نمایشگر باشد.

این تناقض باعث می شود کمپانی هایی از قبیل پاناسونیک مدعی شوند تلویزیون های آنها از نرخ تازه سازی ۲۲۰۰Hz بهره می برند، در حالی که قابلیت پشتیبانی از تصاویر با نرخ بالاتر از ۱۲۰ فریم بر ثانیه را ندارند.

البته پشتیبانی از نمایش تصاویر ۱۲۰ فریمی که به لطف بهینه سازی نرم افزار، سخت افزار و موتور پردازش قوی تر میسر شده دستاورد قابل توجهی است که تلویزیون های W8 و E8 ال جی نیز به آن مجهز شده اند و سامسونگ و سونی هم در سال آتی همین راه را در پیش خواهند گرفت. با این حال وجود تلویزیون های با قابلیت نمایش تصاویر ۱۲۰fps یک چیز است و امکان مشاهده این تصاویر یک چیز دیگر!

محتوای HFR را از کجا پیدا کنیم؟

در حال حاضر منابع زیادی برای دریافت محتوای HFR وجود ندارد. فیلم های بلوری HDR 4K با نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه تولید می شوند که علی رغم بالا بودن نمی توان آنرا چندان چشمگیر به شمار آورد.

بازی های PS4 Pro و Xbox One X نیز از نرخ ۶۰ فریم بر ثانیه بهره می برند که در مورد کنسول مایکروسافت تا ۱۲۰ فریم بر ثانیه نیز قابل افزایش است اما هنوز هیچ عنوانی با این ویژگی عرضه نشده است.HFRاز سوی دیگر کابل های استاندارد HDMI توانایی پشتیبانی از محتوای HFR را ندارند و بدین منظور باید از کابل های HDMI 2.1 یا Premium High Speed HDMI استفاده کنید. آنچه این مساله را بغرنج تر می کند عدم سازگاری برخی تلویزیون های HFR با کابل های HDMI 2.1 است، برای مثال ال جی محصولات جدید خود را به HDMI نسخه ۲٫۱ مجهز نکرده، در نتیجه نمی توان ابزارهای جانبی را به دستگاه متصل کرده و از پخش ویدیوهای ضبط شده با ۱۲۰ فریم روی صفحه لذت برد. در نبود چنین درگاهی نمایش ویدیوهای ۱۲۰ فریم صرفاً با اپلیکیشن های اینترنتی موجود روی دستگاه امکان پذیر است، آن هم در حالی که چنین محتوایی در حال حاضر روی سرویس های نتفلیکس و پرایم ویدیوی آمازون وجود ندارد.

برخی سرویس های استریم محتوا از قبیل یوتیوب، نمایش محتوای HFR را شروع کرده اند اما کمپانی های تولید کننده سر سازگاری با آنها را ندارند، برای مثال ال جی حین معرفی تلویزیون های اولد ۲۰۱۸ مدعی شد که پلتفرم تلویزیونی یوتیوب با نسخه موبایلی آن تفاوت دارد و به همین خاطر فعلا امکان مشاهده محتوای HFR این سایت در این تلویزیون های کمپانی کره ای میسر نیست.

به عبارت دیگر برای مشاهده محتوای با نرخ ۱۲۰ فریم بر ثانیه در تلویزیون، فعلا تنها گزینه ای که وجود دارد دانلود آن از اینترنت و انتقال به فلش USB [جالب است که نویسنده در این قسمت مدعی شده کمتر کسی این کار را می کند، هر چند برای مخاطب ایرانی مساله ای نسبتا عادی تلقی می شود] یا استفاده از کنسول های بازی است که علی رغم افزایش نرخ فریم، رزولوشن را از ۴K به ۱۰۸۰p کاهش می دهند.

به هر حال ما هنوز در ابتدای راه افزایش نرخ فریم قرار داریم و احتمالا با پیشرفت فناوری و عرضه نسل های بعدی تلویزیون و کنسول بازی مجبور به قربانی کردن رزولوشن یا نرخ فریم برای یکدیگر نخواهیم بود.

با توجه به مطالب مذکور بهتر است فعلا فکر خرید تلویزیون های سازگار با محتوای HFR را از سر به در کنید، به ویژه اگر این محصولات از ورودی های لازم پشتیبانی نمی کنند.

نوشته نرخ فریم بالا یا HFR چیست و چه مزایایی دارد اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

چرا گوگل به دنبال ساخت پیکسل میان‌رده است؟

گوگل ظاهراً برای توسعه یک اسمارت‌فون میان‌رده از سری پیکسل آماده می شود که گزاره‌ای نیازمند کنکاش است. این کمپانی مسیری طولانی پیموده تا با سری پیکسل، برندی پریمیوم خلق کند؛ برندی که به خاطر پرفورمنس سطح بالا و توانایی های نوین در تصویربرداری شناخته می شود. وقتی درباره بازاری اقتصادی‌تر صحبت می‌کنیم، این‌ها عباراتی چندان آشنا نیستند. قطعاً ابتکار «اندروید وان» گوگل می تواند گزینه بهتری برای افرادی باشد که دنبال مدلی میان‌رده می گردند.

شایعات حکایت از این دارند که پیکسل میان‌رده، بازارهای نوظهور و در حال رشد را هدف قرار خواهد داد – هند محتمل‌ترین گزینه به نظر می‌رسد. این موضوع به هیچ وجه قابل سرزنش نیست، زیرا عرضه سالانه موبایل‌های هوشمند در این کشور رشدی ۱۴ درصدی داشته؛ آن هم در حالی که فروش بین‌المللی همین دیوایس‌‌ها در هر سال کاهش می‌یابد. ۱۲۴ میلیون دستگاهی که طی سال گذشته میلادی به فروش رفت، هند را به دومین بازار بزرگ جهان، جلوتر از ایالات متحده، تبدیل می کند. چنین فاکتورهایی می توانند روی کاغذ به فروش قدرتمند پیکسل میان‌رده منجر شوند؛ حتی اگر سایر بازارهای بالقوه مثل مالزی، نیجریه و آفریقای جنوبی را در نظر نگیریم.

اما گوگل واقعاً به این خاطر وارد تجارت اسمارت‌فون نشده تا فروشی بیشتر از رقبایش داشته باشد و قطعاً قرار نیست در بازه زمانی فعلی سهم چندانی از فروش جهانی داشته باشد. این کمپانی احتمالا به این بازارها به همان دلیلی علاقه دارد که به عرضه پیکسل در غرب ادامه می دهد؛ علی‌رغم سهم حقیقتاً رقت‌انگیزی که از بازار دارد.

گوگل می‌خواهد با رقابت داخلی، شرکای سخت‌افزاری‌اش را در مسیر صحیح نگه دارد و نشان دهد که تجربه ایده‌آل از اندروید چگونه است. اندروید وان هم کماکان راهش را به دیوایس‌های بیشتر باز می کند؛ مثل موبایل‌های تازه معرفی شده نوکیا. در تئوری، عرضه یک موبایل پیکسل به اندازه کافی بزرگ خواهد بود که رقابت را به پیش براند، اما نه آنقدر بزرگ که سیر برنامه ها و همکاری های گوگل را تضعیف کند.

علاوه بر این، گوگل باید برند خود را بیش از پیش به مردم بشناساند تا بتواند اکوسیستم خود را در بازارهای نوظهور گسترش دهد؛ خصوصاً با درنظرگیری تمرکز تازه این کمپانی روی هوش مصنوعی، لوازم هوشمند خانگی و سایر محصولات مشابه. هند در کنار سایر بازارها، قرار است انفجاری در تجارت لوازم هوشمند خانگی باشد.

با این حال چشم انداز بازار هند مثل غرب نیست. این کشور به چین نزدیک تر است؛ جایی که تمرکز بر قیمت گذاری رقابتی و قابلیت های مقرون به صرفه در اولویت قرار دارد و به عنوان مثال، بستری برای موفقیت موبایل های سری ردمی شیائومی بوده است. پیکسل گران‌قیمت فعلی چیزی نیست که مشتریان عادی هندی به دنبالش باشند؛ اسمارت فونی که به صورت خاص برای آن منطقه ساخته باشد الزامی به نظر می رسد.

آگاهی از قیمت‌ها

غیرمنصفانه است که به خاطر اندروید گو هند را همچون بازاری در ذهن داشته باشیم که تنها به موبایل های ارزان قیمت علاقه دارد. اندروید وان و سایر برندهای محبوب این بازار، به راحتی در دسته‌بندی میان‌رده جای می گیرند. میانگین هزینه پرداختی برای اسمارت‌فون‌ها در بازاری که موسسه آماری GFK آن را «آسیای نوظهور» می خواند -و هند بزرگ‌ترین بازیگر آن است- با ۱۱۷۰۰ روپی (یا ۱۸۰ دلار) در سال ۲۰۱۷ برابری می کند. موبایل‌هایی مثل ردمی نوت ۴، لنوو K8 Note و گلکسی J7 Prime درست در همین بازه قیمت جای می گیرند.

برای مقایسه، میانگین هزینه پرداختی برای موبایل‌های هوشمند در ایالات متحده، معادل ۴۰۰ دلار است و همین رقم به صورت میانگین برای تمام نقاط جهان به ۳۲۴ دلار می رسد. قیمت پایه پیکسل ۲ در هند معادل ۶۱ هزار روپیه (یا ۹۵۰ دلار) است. همین قیمت به ترتیب برای مدل های ۶۴ و ۱۲۸ گیگابایتی پیکسل ۲ اکس ال به ۷۳ هزار روپیه (یا ۱۱۲۲ دلار) و ۸۲ هزار روپیه (یا ۱۲۶۰ دلار) می‌رسد. مهم نیست شغل‌تان چه باشد، این قیمت‌گذاری کمرشکن است.

موبایل جدید گوگل باید با قیمتی به مراتب رقابتی‌تر از پیکسل ۲ عرضه شود تا در هند و سایر بازارهای نوظهور شانسی برای موفقیت داشته باشد. بدیهی است که این موضوع به معنای تضعیف مشخصات سخت افزاری، در قیاس با پیکسل ۲ و پیکسل ۲ اکس ال خواهد بود و در عین حال باید ماهیت «قابلیت در ازای پول» این بازار هم حفظ شود.

برندهای چینی مانند اوپو، ویوو، شیائومی، آنر هواوی سایرین که رقابتی شدید بر سر قیمت‌گذاری دارند، سریع‌ترین رشد را در هند تجربه کرده‌اند. در این بین شیائومی احتمالا جالب توجه ترین کمپانی چینی حاضر در هند باشد که اخیرا سامسونگ را کنار زد و بیش از یک چهارم از بازار هند را مال خود کرد. نام این برندها را به خاطر بسپارید، تا یک دقیقه دیگر به اهمیت‌شان پی می‌برید.

تهدید شیائومی

جریان درآمدزایی گوگل برای اندروید وابسته متقاعد کردن تولیدکنندگان به نصب پلی‌استور و اپلیکیشن‌های شرکت روی دستگاه‌هایشان است و بر سر این موضوع، گوگل بارها با سازندگان موبایل به مشکل خورده. تایزن سامسونگ به عنوان مثال یک اخطار به گوگل بود که اگر بخواهد زور بگوید، کره‌ای‌ها هم گزینه‌های دیگری دارند.

سری نکسوس و پیکسل احتمالا به این دلیل تبلیغات گسترده‌ای نداشتند چون گوگل شدیدا نیازمند حفظ تعادل میان دو چیز است: نگه داشتن سازندگان موبایل و حفظ کنترل روی اکوسیستم نرم‌افزاری‌اش. گوگل یک اهرم پر قدرت هم به نام پیکسل ۲ دارد اما باید مهره مشابهی در فضای رو به رشد میان‌رده‌ها داشته باشد.

اوپو، ویوو، شیائومی و دیگر کسب و کارهای چینی و قانون‌گذاری‌های منطقه‌ای به آن‌ها اجازه می‌دهد تا تلفن‌های همراه اندرویدی روانه بازار کنند که تهی از اکوسیستم اپلیکیشن‌های گوگل است. این شرکت‌ها به علاوه سامسونگ در حال حاضر بزرگ‌ترین برندها در هند هستند. هر سه شرکت چینی نام‌برده اپ استورهای خودشان را در چین دارند که این یعنی وجود زیرساخت و تجربه کافی برای رشد در کشورهای در حال توسعه بدون نیاز به اکوسیستم گوگل.

شیائومی احتمالا بزرگ‌ترین خطر برای اکوسیستم نرم‌افزاری گوگل است. سیستم عامل MIUI قوی‌ترین و پرطرفدارترین ورژن برگرفته از اندروید است. این شرکت همچنین سرویس‌های ابری شدیدا رقابتی و تلویزیون‌های هوشمند ۴K خوش‌قیمت ارائه می‌دهد. این تلویزیون‌ها هم به جای اندروید تی‌وی از سیستم‌عامل PatchWall استفاده می‌کنند.

نرم‌افزارهای Mi Picks هم به نوعی سرویس‌های شبیه‌سازی شده گوگل برای کاربران چینی هستند. آن‌ها حتی اسیستنت خودشان را هم دارند. گوگل به سادگی، واهمه از دست دادن بازار هند را دارد آن هم در حالی که چهار برند بزرگ در حال بلعیدن آن هستند. گوگل همین حالا هم با اندروید گو و اندروید وان در حال مبارزه است.

یک بازی بلند مدت

تمرکز بلند مدت گوگل در حال حاضر روی دنیای آینده هوش مصنوعی، خانه‌های هوشمند و دیگر کالاهای متصل به یکدیگر است. در غرب، گوگل احتمالا پس از آمازون در رتبه دوم باشد که هزینه‌های سیستم عامل رایگانش توسط اپ استور و اکوسیستم رسانه‌ای تامین می‌شود.

اما بازار خانه‌های هوشمند و سرویس‌های متصل به یکدیگر در هند هنوز بی صاحب‌اند. آن‌هایی که امروز مردم را به فضای تلفن‌های هوشمند می‌آورند، به راحتی و در آینده می‌توانند دیگر محصولات هوشمند و متصل را هم به آن‌ها بفروشند. وقتی صحبت از هند به میان می‌آید، گوگل شاید نتواند به اندازه ایالات متحده سهمی کسب کند، چون در حال حاضر رقبای چینی بسیاری دم در هر خانه‌ای هستند.

یک پیکسل ارزان قیمت و میان‌رده به شکلی جادویی باعث پیروزی گوگل نخواهد شد اما قطعا کمک خواهد کرد تا به خوبی بینش تکنولوژیکی گوگل نمایش داده شود، درست همان کاری که پیکسل و پیکسل ۲ در بازارهای غربی کردند. وجود اندروید گو برای کسانی که اولین بار یک تلفن همراه می‌خرند، حضور اندروید وان در اکوسیستم چین و توسعه ورژن بومی‌سازی شده اپلیکیشن‌ها به گوگل اجازه می‌دهد تا در بلند مدت سهم مناسبی از این بازار به دست آورد.

نوشته چرا گوگل به دنبال ساخت پیکسل میان‌رده است؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی