هر آنچه باید درباره ظرفیت رم مورد نیاز کامپیوتر و نحوه انتخاب، نصب و ارتقاء آن بدانید

رم یکی از کلیدی ترین اجزای کامپیوترها است. سوالی که همواره در هنگام خرید کامپیوتر جدید یا ارتقای کامپیوتر قدیمی پیش می آید این است که با توجه به استفاده، چه ظرفیت رمی نیاز دارم؟ همچنین چطور می توانم رم کامپیوتر خود را ارتقا دهم؟

میزان رم در خرید گوشی های هوشمند نیز اهمیت دارد. البته در این مطلب بیشتر بر ظرفیت مورد نیاز در سیستم های کامپیوتر مبتنی بر سیستم عامل های ویندوز، مک او اس و کروم او اس متمرکز می شویم و در ادامه نحوه انتخاب این قطعه یا ارتقا و نصب آن را تشریح می کنیم.

رم چه کار می کند؟

ابتدا بیایید کاربرد رم را با هم مرور کنیم. بسیاری از کاربران رم را با فضای ذخیره سازی اشتباه می گیرند. به زبان ساده می توانید این گونه تصور کنید که رم ها مشابه با کاغذهایی هستند که روی میز خود دارید، در حالی که فضای ذخیره سازی آن دسته از کاغذهایی هستند که آنها را بایگانی کرده و زیر میزتان گذاشته اید.

سیستم کامپیوتر شما هرچه رم بیشتری داشته باشد، می تواند از پس اجرای برنامه های بیشتری به طور همزمان بر آید. البته در عمل می توانید با میزان رم کم نیز برنامه های زیادی را اجرا کنید، ولی در نهایت کامپیوترتان کند تر از حالت معمول می شود.

به این ترتیب می توان گفت که مشابه با مثال میز و کاغذ، اگر میز کوچکی داشته باشید (میزان رم پایین)، به واسطه فضای ناکافی برای کار با کاغذهای زیاد (اجرای برنامه های متنوع)، کارهایتان کند تر پیش می رود و به عبارتی به سختی می توانید آن کاغذی را که به دنبالش هستید پیدا کنید. به این ترتیب مجبور می شوید برخی از کاغذها را به فضای زیر میز منتقل کرده و مکرراً به آنها مراجعه کنید.

با این حال اگر میز کارتان بیش از حد بزرگ باشد، تأثیری در سریع تر شدن فرایندهای کاریتان ندارد. به عبارت دیگر رم بیش از اندازه مورد نیاز، موجب سریعتر شدن کامپیوترتان نخواهد شد.

البته این نکته را نیز در نظر داشته باشید که اگر کامپیوتر قدیمی شما کند شده الزاما به این معنی نیست که با ارتقاء رم، سرعت بیشتری را تجربه خواهید کرد؛ ممکن است این موضوع به سایر قطعات یا حتی خرابی برخی از آنها مرتبط باشد.

کامپیوترهای امروزی از جمله لپتاپ ها و یا کامپیوترهای شخصی معمولاً میزان رم بین ۴ تا ۱۶ گیگابایت یا گاهی بیشتر دارند.

چه میزان رم برای هر کاربردی کافی است؟

به طور خلاصه می توان گفت که بسته به استفاده های متفاوت به میزان زیر رم نیاز دارید:

  • ۲ گیگابایت: معمولاً تنها در تبلت های اقتصادی این میزان را می بینید که برای کارکردهای ساده کافی است.
  • ۴ گیگابایت: در لپتاپ های اقتصادی برای سیستم عامل های ویندوز و کروم او اس.
  • ۸ گیگابایت: برای ویندوز و مک او اس این میزان عالی است، البته به شرطی که قصد اجرای بازی های پیشرفته را نداشته باشید. این میزان برای بیشتر افراد توصیه می شود.
  • ۱۶ گیگابایت: میزانی ایده آل برای بیشتر کارهای حرفه ای و اکثر بازی ها
  • ۳۲ گیگابایت و بیشتر: برای ایستگاه های کاری که به منظور استفاده های خاصی ساخته شده اند و نیز برای افرادی که از کامپیوترشان به منظور کارهای حرفه ای استفاده می کنند.

اگر برای خرید رم با ظرفیت بیش از نیاز هزینه اضافه ای بپردازید، تنها پول خود را هدر داده اید. در عوض می توانید همین مبلغ اضافه را روی قطعات دیگری از جمله پردازنده یا کارت گرافیک خرج کنید.

برنامه های رم خوار کدام ها هستند؟

در بیشتر کامپیوترهای خانگی سیستم عامل و مرورگرهای اینترنت بیشترین میزان از این حافظه را استفاده می کنند. با این حال برخی از اپلیکیشن های دیگر و نیز بازی ها ممکن است از مجموع استفاده های دیگر نیز مقدار بیشتری استفاده کنند.

اگر رم بیشتری داشته باشید، می توانید تب های بیشتری در مرورگر خود باز کنید. البته باید این موضوع را نیز در نظر داشته باشید که برخی از وبسایت ها میزان فضای بیشتری از رم را اشغال می کنند.

همچنین نرم افزارها هرچه پیچیده تر می شوند، نیاز به فضای بیشتری از رم دارند. یک برنامه چت ساده یا بازی مین روب (Minesweeper) ویندوز میزانی نزدیک به صفر را اشغال می کنند. در حالی که یک پروژه عظیم در فوتوشاپ یا یک بازی با گرافیک بالا ممکن است در حد چندین گیگابایت از فضای رم را به خود تخصیص دهند.

در هنگام خرید رم به چه مواردی توجه کنیم؟

اگر تبلت یا لپتاپ می خرید، احتمالاً تنها می توانید حجم آن را انتخاب کنید، البته این مورد هم در صورتی امکان پذیر است که اصلاً انتخابی داشته باشید.

باید توجه داشته باشید که ارتقای رم لپتاپ ها گاهی کار چندان ساده ای نیست و حتی روی برخی لپتاپ های مدرن امروزی که رم ها روی مادربورد آنها تعبیه شده، به هیچ وجه امکان افزودن رم جدید یا تعویض با مدل های پر ظرفیت تر را ندارید. به همین دلیل باید در هنگام خرید لپتاپ میزان رم مورد نیاز خود را به دقت تخمین زده و احتمالاً باید قید ارتقای این قطعه را نیز بزنید. ولی در مورد کامپیوترهای رومیزی شرایط فرق می کند.

به عبارت دیگر اگر قصد دارید برای کامپیوتر جدید خود رم تهیه کنید یا قصد ارتقای رم فعلی را دارید باید به برخی مشخصات آن توجه کنید. تقریباً تمامی مادربوردهای کامپیوترهای شخصی امروزی از چند درگاه رم بهره می برند و می توانید تعداد، ۲، ۴، ۶ یا بیشتر ماژول رم را روی آن نصب کنید. با این حال سوالی که پیش می آید این است که چه ماژول رمی خریداری کنیم؟

اجازه دهید این موضوع را در دو بخش بررسی کنیم. ابتدا حالتی را در نظر می گیریم که قصد بستن یک کامپیوتر جدید و انتخاب رم برای آن را دارید و سپس شرایطی را بررسی خواهیم کرد که می خواهید رم فعلی کامپیوتر خود را ارتقا دهید.

انتخاب رم برای کامپیوتر رومیزی جدید

در هنگام خرید کامپیوتر جدید باید ابتدا مادربورد و پردازنده خود را انتخاب کرده و به تناسب مادربورد رم مورد نیاز را انتخاب کنید. در انتخاب این قطعه باید به موارد زیر توجه داشته باشید.

  • ظرفیت رم
  • نوع رم از جمله DDR3، DDR4 و …
  • پشتیبانی مادربورد از تعداد کانال های متعدد از جمله Dual Channel و …
  • باس پشتیبانی شده رم

مقایسه انواع رم کامپیوترهای شخصی

در هنگام انتخاب رم یکی از مهمترین مسائل حجم مورد نیازتان است که این مورد را به طور خلاصه بررسی کردیم. درباره سه مورد دیگر باید به همخوانی آنها با مادربورد توجه کنید. اطلاعات مرتبط با مواردی که در ادامه توضیح می دهیم را می توانید در سایت سازنده مادربورد، دفترچه یا روی جعبه آن مشاهده کنید. همچنین معمولاً برخی از اطلاعات مرتبط با رم های پشتیبانی شده روی سطح برخی از مادربوردها درج می شود.

مورد دوم به نوع رم باز می گردد. اکنون جدیدترین رم ها از نوع DDR4 هستند. در صورتی که مادربورد مورد نظرتان از رم DDR4 پشتیبانی می کند، امکان نصب رم های دیگر (مثلاً DDR3) را ندارید. به عبارت دیگر در مورد این بخش باید دقیقاً همان موردی را انتخاب کنید که مادربودرتان از آن پشتیبانی می کند.

نکته بعدی تعداد کانال های پشتیبانی شده توسط مادربورد برای رم است. اکنون تقریباً تمامی مادربودرهای موجود در بازار از رم های دو کاناله پشتیبانی می کنند.

مقایسه انواع رم های مورد استفاده در اکثر لپتاپ ها

هنگامی که روی مادربوردهای با پشتیبانی از Dual Channel یا کانال های دوگانه، به تعداد زوج رم نصب می کنید، در واقع دو مسیر ارتباطی بین مجموعه رم ها با سایر بخش ها از جمله چیپست اصلی مادربورد و در نتیجه پردازنده را در ایجاد کرده اید.

در این شرایط قطعاً کارایی سیستمتان نسبت به حالتی که تنها از یک کانال بهره ببرید افزایش قابل توجهی خواهد یافت. به همین دلیل شدیداً پیشنهاد می شود که روی این مادربوردها رم هایی با تعداد زوج نصب کنید.

به این منظور می توانید بسته های رم موجود بازار را خریداری کنید که در تعداد زوج عرضه می شوند. با این حال در نهایت باید توجه داشته باشید که نحوه نصب رم ها هم اهمیت دارد.

به عنوان نمونه در دفترچه یک مادربورد با پشتیبانی از رم های Dual Channel که در بالا مشاهده می کنید، اشاره شده که در صورت تمایل برای تعبیه یک، دو یا ۴ ماژول رم، باید در کدام اسلات ها رم را نصب کرد. در بسیاری از مادربوردها در صورتی که از راهنمای دفترچه پیروی نشود، ممکن است سیستم به درستی بالا نیامده و قابل استفاده نباشد یا رم ها به صورت دو کاناله کار نکنند که در این صورت کارایی به میزان زیادی کاهش می یابد.

مورد دیگر باس رم است که معمولاً به دو صورت بیان می شود:

  • با عددی که نشان دهنده باس رم است و پس از نوع رم می آید: به عنوان نمونه DDR4-1600 که نشان دهنده نوع رم و با سرعت داده ۱۶۰۰ مگا ترنسفر در ثانیه (MT/s) یا به عبارتی میلیون انتقال در هر ثانیه است. این عدد دو برابر کلاک باس ورودی خروجی رم است. در مثال فوق کلاک باس ورودی یا به طور ساده تر فرکانس رم برابر با ۸۰۰ مگاهرتز (MHz) است. البته گاهاً در بازار ایران به اشتباه همین رم را ۱۶۰۰ با فرکانس ۱۶۰۰ مگاهرتز می خوانند.
  • به صورت نام ماژول (Module Name) که به صورت عددی بعد از عبارت «PC» و سپس یک عدد نشان دهنده نوع رم DDR می آید. نام ماژول در واقع اشاره به سرعت انتقال لحظه ای بر اساس مگابایت در ثانیه (MB/s) دارد.

به طور خلاصه می توان یک مورد را مثال زد: DDR3-1066 اشاره به رم از نوع DDR3 دارد که سرعت داده آن ۱۰۶۶ مگا ترنسفر در ثانیه است. همچنین همین رم به صورت PC3-8500 نیز نمایش داده می شود که نشان دهنده DDR3 و با همان فرکانس است که البته به این طریق به راحتی می توان سرعت انتقال لحظه ای آن (۸۵۰۰ مگابایت در ثانیه) را نیز دریافت. با این حال اکنون نحوه نمایش اول (DDR3-1066) در بین کاربران و فروشنده ها در ایران مرسوم تر است.

رم های DDR3 در انواع با نرخ داده ۸۰۰ الی ۲۱۳۳ مگا ترنسفر در ثانیه عرضه می شوند در حالی که مدل های DDR4 با نرخ داده ۱۶۰۰ تا ۳۲۰۰ ارائه می شوند.

البته باید اشاره کرد که قابلیت های دیگری از جمله XMP نیز وجود دارد که بر اساس آن می توان سرعت کارکرد رم ها را افزایش داد که در این مطلب به آنها نمی پردازیم. علاوه بر این ها در لپتاپ ها انواع دیگری از رم ها از جمله DDR3L نیز وجود دارد که تفاوت هایی با رم های دیگر دارد.

هر چه ظرفیت رم بیشتر و باس رم بالاتر باشد، بر قیمت آن افزوده می شود. همچنین رم های جدید تر از جمله DDR4 نسبت به نمونه های قدیمی تر از جمله DDR3 معمولاً قیمت بالاتری دارند.

از برندهای معروف رم ها می توان به کورسِیر، جی اسکیل، کینگ استون، پَتریوت، اِی دیتا، کروشال، PNY، سوپر تلنت، OCZ، ماشکین و … اشاره کرد. عمده ترین تفاوت رم های تولید کننده های مختلف به طراحی ظاهری آنها مرتبط است.

بعضی از رم ها از هیت سینک های ویژه ای برای خنک کردن چیپ ها بهره می برند که البته معمولاً زیباتر هم به نظر می رسند. در نهایت برای خرید رم علاوه بر توجه به مواردی که ذکر شد، آن نمونه ای را در نظر بگیرید که بهترین سرعت باس را با بهترین قیمت ارائه می دهد.

انتخاب رم برای ارتقای کامپیوتر رومیزی

در انتخاب رم به منظور ارتقای کامپیوتر فعلی ابتدا باید برای سوالات زیر پاسخی پیدا کنید:

  • نوع رم پشتیبانی شده توسط مادربودر چیست؟
  • باس رم پشتیبانی شده توسط مادربودر چه قدر است؟
  • مادربورد چند اسلات رم خالی دارد؟
  • رم فعلی چه باس و حجمی دارد؟
  • برند سازنده رم فعلی چیست؟

برای اینکه از نوع و باس رم پشتیبانی شده توسط مادربورد اطلاع پیدا کنید، می توانید جعبه آن را مشاهده کرده یا به دفترچه یا وبسایت آن مراجعه کنید. همچنین می توانید با مشاهده مادربورد دریابید که چند اسلات رم خالی وجود دارد.

پس از آن و در صورتی که اسلات خالی در اختیار داشتید، باید رم فعلی را بررسی کنید. رمی که خریداری می کنید قطعاً باید از نوع مشابه با نوع فعلی و پشتیبانی شده توسط مادربورد باشد. به عنوان مثال DDR4. برای نصب رم جدید روی اسلات های مادربورد نیز به دفترچه راهنمای آن مراجعه کنید.

شاید نیاز باشد رم قبلی را نیز جابجا کرده و در اسلات دیگری قرار دهید (در بالا در مورد این موضوع گفتیم). این مورد خصوصاً در زمینه بهره مندی از قابلیت هایی از جمله Dual Channel بسیار اهمیت دارد. پیشنهاد می کنیم که حجم رم جدید را نیز مشابه با نمونه فعلی انتخاب کنید، البته در این مورد معمولاً الزامی وجود ندارد.

همچنین توجه داشته باشید که اگر باس رمی که خریداری کردید با رم قبلی متفاوت بود، در نهایت مجموعه رم های شما با سرعت کند ترین رم یا به عبارتی با سرعت رمی که پایین ترین باس را دارد، کار خواهد کرد.

در گذشته بسیاری از رم های ساخت برندهای مختلف یا با باس های متنوع گاهی با یکدیگر سازگاری نداشتند و به این ترتیب با نصب نمونه های مختلف امکان بالا نیامدن سیستم و کارکرد همراه با اشکال آنها وجود داشت.

با این حال اکنون در بسیاری از مادربوردهای جدید این مشکلات حل شده. هر چند همچنان به احتمال کم ممکن است با نصب رم های جدید در کنار مدل های قدیمی به مشکلاتی در زمینه سازگاری ماژول ها بر بخورید.

در انتها باید گفت که اگر همه اسلات های رم پر بود می توانید قید استفاده از یک یا چندین ماژول رم فعلی را زده و رم های جدیدی برای کامپیوترتان تهیه کنید.

چطور از طریق نرم افزار اطلاعات رم ها را دریابیم؟

اگر علاقه دارید که از پردازنده و مادربورد و نیز رم های سیستم خود اطلاعات بیشتری داشته باشید می توانید از نرم افزار CPU-Z روی سیستم عامل ویندوز استفاده کنید. در ادامه تنها به بررسی بخش هایی از این نرم افزار خواهیم پرداخت که به رم ها مربوط هستند.

در سربرگ «Memory» اطلاعات کلی از رم پشتیبانی شده (در اینجا DDR4) به شرایط کارکرد صحیح کانال ها (در اینجا Dual Channel) نمایش داده می شود. همچنین حجم کلی رم های فعلی (۱۶ گیگابایت) نشان داده شده. فرکانس رم نیز در بخش «DRAM Frequency» با عدد ۱۰۶۳٫۶ یا به طور حدودی ۱۰۶۶ مگاهرتز مشخص شده است.

در سر برگ «SPD» می توان از مشخصات هر یک از رم های نصب شده روی اسلات ها اطلاع یافت. به عنوان نمونه در اینجا نوع رم نصب شده در اسلات اول، DDR4 است و ظرفیتی ۸ گیگابایتی دارد. باس آن نیز حدود ۲۱۳۳ (معادل با فرکانسی در حدود ۱۰۶۶ مگاهرتز) است. با این حال توجه داشته باشید که ممکن است در بخش «Slot» گزینه ای خالی نشان داده شود که نشان از وجود یک اسلات خالی در مادربوردتان باشد، در حالی که امکان ارتقا آن وجود نداشته باشد. این حالت معمولاً در برخی از لپتاپ ها به چشم می خورد.

چگونه رم کامپیوتر را نصب یا تعویض کنیم؟

تعویض رم یکی از ساده ترین کارها در ارتقای سخت افزار است. پس از اینکه اطمینان یافتید رم مناسب را خریداری کرده اید، مراحل زیر را انجام دهید:

  • کامپیوتر را خاموش کرده و از برق بکشید.
  • تمامی کابل های متصل به بیرون کیس را از آن جدا کنید.
  • درب کناری کیس را باز کنید. حالا به مادربورد دسترسی پیدا کرده اید.

  • اسلات های رم معمولاً در کنار پردازنده قرار دارند. روی پردازنده معمولاً یک هیت سینک خنک کننده به همراه یک فن نصب شده، البته کاری به آن نداشته باشید.

  • اگر نیاز به بیرون آوردن رم های قبلی دارید، به سادگی با فشار روی گیره های دو طرف رم، آن را آزاد کنید. با آزاد شدن هر دو گیره، رم اندکی به بالا می جهد و می توانید آن را از جای خود خارج کنید. اگر هم می خواهید در اسلاتی خالی رمی را قرار دهید، به سادگی هر دو گیره را به طرفین باز کنید. در شکل بالا مشاهده می کنید که اسلات پایینی باز و اسلات بالایی بسته است.
  • گرد و خاک های اسلات ها را با دمنده باد (و نه سشوار داغ!) یا با دور کم جارو برقی پاک کنید.
  • حالا می توانید رم های جدید را در جای خود قرار دهید. در این مرحله فراموش نکنید به روشی که در بالای مطلب گفتیم، از دفترچه راهنمای سازنده مادربورد تبعیت کنید تا رم ها را در اسلات های صحیح نصب کنید.

  • در زیر رم ها شکاف (یا شکاف هایی) وجود دارد که باید در برآمدگی میان اسلات قرار گیرد. این بریدگی در میانه رم قرار ندارد و اندکی به یک سو نزدیک تر است. توجه کنید که بریدگی رم با برآمدگی اسلات منطبق باشد.

  • در نهایت رم را با دو انگشت در جای خود فشار دهید و سپس گیره ها را به جای خود باز گردانید تا مشابه با شکل بالا رم در جای خود قفل شود.
  • درب کیس را ببندید، کابل ها را وصل کرده و کامپیوتر را روشن کنید. در این مرحله ممکن است کامپیوترتان پیش از بالا آمدن ویندوز بارها به صورت خودکار ری استارت شود تا رم را بشناسد.
  • در نهایت می توانید پس از بالا آمدن سیستم عامل از طریق برنامه CPU-Z که قبل تر توضیح دادیم یا از طریق بایوس سیستم از شناسایی صحیح ماژول ها و مشخصات دقیق آنها اطلاع پیدا کنید.

جمع بندی

در حالی که رم از قطعات نه چندان گران قیمت در کامپیوترهای شخصی به حساب می آید، و به راحتی قابل ارتقا است، شاید خرید رم های با حجم بالا وسوسه کننده باشد، ولی در این زمینه چندان هم ولخرجی نکنید. شاید این مبلغ را بتوانید صرفه جویی کرده یا حتی برای خرید تجهیزات مهم دیگری از جمله پردازنده یا کارت گرافیک هزینه کنید.

برای بیشتر گیمرها ۱۶ گیگابایت رم کافی به نظر می رسد و اگر معمولاً کارهایی از قبیل تماشای سرویس های تلویزیون اینترنتی را با کامپیوتر خود انجام می دهید، ۸ گیگابایت نیز برایتان کافی خواهد بود.

اگر لپتاپ یا کامپیوتر رومیزی شما امکان ارتقای رم در آینده را فراهم می کند، شاید نگرانی چندانی در هنگام خرید سیستم خود نداشته باشید، چرا که در آینده می توانید به راحتی آن را ارتقا دهید.

در نهایت با اطلاع از مشخصات فنی مادربورد خود می توانید مناسب ترین رم را برای سیستم کامپیوترتان انتخاب کنید یا حتی رم کامپیوتر فعلی را ارتقا دهید.

نوشته هر آنچه باید درباره ظرفیت رم مورد نیاز کامپیوتر و نحوه انتخاب، نصب و ارتقاء آن بدانید اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

چگونه فایل‌های حجیم را از طریق اینترنت با دیگران به اشتراک بگذاریم؟

همه فایل‌هایی که ما این روزها روی موبایل‌ها یا کامپیوترهایمان داریم، سبک و کم حجم نیستند. همین هم باعث می‌شود که نتوانیم آن‌ها را از طریق ایمیل یا هر وسیله‌ ارتباطی دیگر به اشتراک دیگران بگذاریم.

چرا که در هر صورت ارسال فایل از طریق ایمیل، علاوه بر این که شاید چندان سریع نباشد، با محدودیت‌هایی هم رو به روست. به همین منظور امروز ما در ادامه این متن، می‌خواهیم راه‌های اشتراک گذاری فایل‌های حجیم را زیر ذره‌بین بگذاریم و به دنبال بهترین روش برای انجام این کار بگردیم.

شاید استفاده از ایمیل در نهایت بهترین گزینه ممکن باشد

بیشتر سرویس‌های ایمیل، خصوصا آن‌هایی که متعلق به شرکت‌های بزرگ هستند، برای حجم فایل‌هایی که کاربران می‌توانند به نامه‌های الکترونیکیشان پیوست کنند، محدودیت‌هایی را در نظر گرفته‌اند. این قضیه زمانی عذاب‌آورتر می‌شود که می‌بینیم سرویس‌دهندهای اصلی این حوزه، یعنی جیمیل و یاهو نیز از این قضیه مستثنی نیستند.

در حال حاضر، یاهو و جیمیل به ترتیب هر کدام محدودیتی ۲۰ و ۲۵ مگابایتی برای پیوست فایل‌ها در نظر گرفته‌اند. اما باز جای شکر این باقیست که این سرویس‌ها، حداقل یک راه حل کمکی برای ارسال فایل‌های حجیم در اختیار کاربران گذاشته‌اند و سعی دارند با استفاده از سرویس‌های اشتراک گذاری ابری، میانبری ساده اما کاربردی برای رفع این موضوع بسازند.

به طور کلی‌ اگر بخواهید یک فایل‌ حجیم را از طریق ایمیل جا به جا کنید، باید ابتدا آن‌ها را در سرویس‌های ابری قابل احترامی همچون گوگل درایو یا وان درایو آپلود کنید. با این کار لینکی از فایل آپلود شده در اختیارتان قرار می‌گیرد که می‌توانید با استفاده از آن، محدودیت‌ها را در هم بشکنید و راهی برای ارسال فایل حجیم خود بسازید.

مثلا اگر کاربر جیمیل باشید، عموما پس از چند خط سیاه کردن برگه ایمیل، برای پیوست فایل به سراغ آیکون سنجاق شکل می‌روید. اما اگر جیمیل تشخیص دهد که حجم فایل‌ پیوست شده، فراتر از میزانیست که گوگل تعریف کرده، عملیات آپلود را متوقف می‌کند و یک صفحه همانند چیزی که در تصویر زیر می‌بینید، در مقابلتان قرار می‌دهد و از شما می‌خواهد که برای ارسال فایل خود به سراغ گوگل‌درایو بروید.

اشتراک گذاری

اینجاست که اگر روی کلید «OK, Got It» کلیک کنید، جیمیل به صروت خودکار عملیات آپلود فایل شما را در گوگل‌‌درایو کلید می‌زند و آرام آرام مقدمات ساخت لینک مربوط به آن را هم فراهم می‌کند. تازه پس از به پایان رسیدن این پروسه، این امکان هم در اختیارتان قرار می‌گیرد تا مجوزهای دسترسی به فایل آپلود شده را هم ویرایش کنید.

مسلما این ویژگی خوبی هم هست و نقش حیاتی و مهمی حین ارسال اسنادی که در آن‌ها اطلاعات حساسی وجود دارد، بازی ‌می‌کند. در ضمن لازم به ذکر است که گوگل از آپلود فایل تا سقف ۵ ترابایت پشتیبانی می‌کند که این به تنهایی رقم قابل توجهی است. البته اگر جنس فایل‌ها از نوع سند یا اسلایدشو باشد این میزان به ۵۰ مگابایت تقلیل پیدا می‌کند که باز هم این مقدار برای ارسال بسیاری از اسناد کافی به نظر می‌رسد.

اگر فایلتان حجم خیلی بالایی دارد آن را فشرده کنید

اشتراک گذاری

اگر فایلی دارید که حجم خیلی زیادی دارد، بهتر است قبل از پیوست کردن آن به ایمیل خود، سعی کنید با استفاده از فشرده‌سازها کمی از حجمش بکاهید. اما اگر هنوز نمی‌دانید که فشرده‌سازها چه هستند یا اینکه چطور کار می‌کنند بهتر است ادامه متن را با دقت بیشتری بخوانید.

فشرده‌سازها ابزاری هستند که به کمک آن‌ها می‌توان نسخه‌ای تازه از فایل‌ها ایجاد کرد که نسبت به نسخه اصلی حجم کمتری دارند. البته حجمی که از فایل‌ها کم می‌شود هم به نوع آن‌ها بستگی دارد. مثلا فایل‌هایی مانند اسناد آفیس یا پی‌دی‌اف‌ها پس از به پایان رسیدن پروسه فشرده سازی، حجم بسیار کمتری پیدا می‌کنند و سریع‌تر می‌شود آن‌ها را برای ارسال از طریق ایمیل آماده کرد.

اما برخلاف آن‌ها فایل‌هایی که در ذاتشان خود به خود مفهوم فشرده سازی یافت می‌شود، چندان با فشرده شدن دوباره میانه خوبی ندارند. این یعنی نمی‌توان از اغلب فرمت‌های مختص عکس و تصویر، انتظار تقلیل حجم زیادی داشت. برای فشرده‌سازی فایل‌ها ابزار بسیاری وجود دارد.

حتی خود ویندوز و سیستم‌عامل مک نیز دارای ابزاری در این خصوص هستند که می‌شود با آن‌ها از حجم فایل‌ها کم کرد. اما در این میان نرم‌افزارهای شخص ثالثی همچون WinZip و ۷-Zip هم وجود دارند که با استفاده از آن‌ها می‌توان فشرده سازی فایل‌ها را به صورت رمزنگاری شده پیش برد و برای فایل‌ زیپ نهایی هم رمز عبور تعریف کرد تا سطح امنیتی آن تا اندازه زیادی ارتقا پیدا کند.

از حافظه‌های ابری چه خبر؟

اشتراک گذاری

در کنار هر وسیله دیگری که این روزها برای اشتراک گذاری فایل‌ مورد استفاده قرار می‌گیرد، نباید از حافظه‌های ابری نیز غافل شد. حالا ده‌ها حافظه ابری دورمان ریخته که با یک اشاره می‌توانیم آن‌ها را به انبار مجازی فایل‌هایمان تبدیل کنیم. اغلب این حافظه‌های مجازی هم سرویس‌های مختلفی به کاربران ارائه می‌دهند که بخشی از آن‌ها پولی و بخش دیگر رایگان است.

به طور عمده، اغلب این سرویس‌ها ظرفیت محدودی را به صورت رایگان در اختیار کاربر قرار می‌دهند و در ازای درخواست ظرفیت بیشتر، از او پول دریافت می‌کنند. البته ظرفیت‌های اولیه این سرویس‌ها، به هیچ وجه کم نیست و خیلی راحت می‌توان در نسخه رایگان آن‌ها نیز برخی از فایل‌های حجیم را جا داد.

با آپلود هر فایل، لینک دانلود آن‌ هم در اختیارتان قرار می‌گیرد تا شرایط برای اشتراک گذاری هم فراهم شود. اما اگر حوصله ارسال لینک برای افراد مختلف را هم ندارید، می‌توانید خیلی راحت در بسیاری از این سرویس‌ها یک پوشه‌ اشتراک گذاری بسازید تا از آن پس آ‌ن‌ها بتوانند با مراجعه به این پوشه هر فایلی که شما در آن قرار داده‌اید را بردارند.

از FTP کمک بگیرید اگر یک سرور برای خودتان دارید

اشتراک گذاری

خوشبختانه در این متن برای آن‌هایی هم که زندگیشان با تکنولوژی عجین شده و به دنبال یک روش جالب برای انتقال فایل‌ هستند، FTP را برای پیشنهاد داریم. FTP یا همان File Transfer Protocol یک راه جالب و به شدت کاربردیست که می‌توان از طریق آن هر فایلی را با اینترنت جا به جا کرد.

البته بگذارید بگویم که FTP اصلا چیز عجیب و غریبی هم نیست و می‌توانید رد پای آن را در هر فایلی که در طول روز دانلود می‌کنید، ببینید. به طور کلی می‌توان روی هر کامپیوتری یک سرور FTP تنظیم کرد و با باز کردن درهای آن کامپیوتر به دنیای اینترنت، دسترسی افراد مختلف به فایل‌های موجود در آن را ممکن ساخت.

راهی برای ارسال فایل‌های خیلی حجیم وجود ندارد

اشتراک گذاری

به هر حال هر کاری هم که بکنید، فعلا راه درست و درمانی وجود ندارد که بشود با آن ۵۰۰ گیگابایت اطلاعات را از طریق اینترنت جا به جا کرد. اینجاست که باید به سراغ همان راه و روش‌های سنتی برویم و از طریق هاردهای اکسترنال فایل‌هایمان را با دوستان و آشنایانمان به اشتراک بگذاریم.

هاردهای اکسترنال هم اگرچه با قیمت دلار امروز چندان ارزان هم تمام نمی‌شوند، اما کار راه انداز هستند و می‌توان با آن‌ها تقریبا سریع و بی‌دردسر فایل‌های حجیم را به دست دیگران سپرد. چرا که در هر صورت پروسه ارسال فایل از طریق اینترنت، حتی با اتصال به سریع‌ترین کانکشن‌ها هم چندان سریع نیست و آپلود کردن هم دردسرهای خاص خودش را دارد.

اما خوشبختانه اگر یک هارد اکسترنال در اختیار داشته باشید، می‌توانید خیلی راحت فایل‌هایتان را با سرعت قابل قبولی به حافظه فیزیکی قابل حمل خود انتقال دهید و آن‌ را با پست یا پیک موتوری به‌سریع ترین شکل ممکن، به دست شخص مورد نظرتان برسانید. تازه از این طریق، کار طرف مقابل را هم راحت می‌کنید و او نیز دیگر نیازی ندارد که ثانیه‌های باقی‌ مانده تا اتمام فرآیند دانلود فایل‌ها را بشمارد.

نوشته چگونه فایل‌های حجیم را از طریق اینترنت با دیگران به اشتراک بگذاریم؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

 

گردآوری توسط ایده طلایی

آموزش گوگل فوتوز برای مبتدی‌ها

گوگل فوتوز یکی از بهترین نرم افزار‌های مدیریتی عکس‌ها و بک آپ گرفتن از آن‌ها بوده و پر است از ویژگی‌هایی که احتمال دارد از چشمان شما پنهان مانده باشند؛ می‌توانید به سرعت عکس‌ها را ویرایش کنید، با دیگران به اشتراک بگذارید و حتی فیلم‌های ساده از آن‌ها بسازید. با ما و آموزش گوگل فوتوز همراه باشید تا با این برنامه و قابلیت‌های مختلفش آشنا شوید.

استفاده از Assistant برای ساخت آلبوم‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها و …

اگر استفاده‌ی شما از گوگل فوتوز برای ذخیره‌سازی و بک‌ آپ گرفتن از عکس‌هایتان بوده، احتمالا با دریایی از عکس‌ها سر و کار داشته‌اید. با استفاده از Assistant -که البته نباید آن را با Google Assistant اشتباه بگیریم- می‌توانید به راحتی عکس‌ها را به صورت آلبوم‌ (یا آلبوم‌های اشتراکی)، فیلم‌، کلاژ و انیمیشن سازماندهی کنید.

نکته: تصاویری که در این مطلب می‌بینید از ورژن اندروید گوگل فوتوز است. نسخه‌ی iOS کاملا مشابه است. نسخه‌ی وب هم تا حد زیادی مشابه تصاویری است که در این مطلب مشاهده می‌کنید و بعد از خواندن این مطلب کار سختی در زمینه‌ی کار با نسخه‌ی وب این اپلیکیشن نخواهید داشت.

برای مشاهده‌ی گزینه‌هایی که در تصویر پایین می‌بینید، روی دکمه‌ی Assistant در پایین صفحه (اگر از نسخه‌ی وب استفاده می‌کنید، لینک Assistant‌ در سمت راست تصویر قرار دارد) کلیک کنید. اکنون همه‌ی گزینه‌های اصلی را بالای صفحه مشاهده می‌کنید: آلبوم، کتاب عکس، فیلم، انیمیشن و کلاژ. انتخاب هرکدام از این گزینه‌ها شما را به صفحه‌ای خاص خواهد برد.

آموزش گوگل فوتوز

در زیر نگاهی اجمالی به ویژگی هرکدام از این گزینه‌ها داریم:

  • آلبوم: مجموعه‌ای از عکس‌هایتان را برای سازماندهی راحت تر ایجاد می‌کند.
  • کتاب عکس: کتاب عکسی واقعی برایتان آماده می‌کند که اگر علاقمند بودید می‌توانید آن را سفارش دهید. عکس‌هایی واقعی در کتابی واقعی.
  • فیلم: ویدیو می‌سازد! این گزینه بسیار جذاب است چرا که نیازی نیست عکس‌ها را خودتان انتخاب کنید. تنها لازم است فرمت خاصی از حال و هوای ویدیو مورد علاقه‌تان انتخاب کنید. باقی اتفاقات با استفاده از ویژگی یادگیری ماشین گوگل خواهد بود که در این زمینه واقعا خوب عمل می‌کند.
  • انیمیشن: عکس‌ها را به هم متصل می‌کند و کلیپی کوتاه از آن‌ها می‌سازد.
  • کلاژ: تا ۹ عکس را در یک عکس ایجاد می‌کند.

آموزش گوگل فوتوز

البته برای آشنایی کامل با این گزینه‌ها باید بیشتر از این‌ها با آن کار کنید. اما Assistant‌ روش‌های ساده و جالبی را ارائه می‌کند که اگر بخواهید خودتان دستی آن‌ها را انجام دهید؛ دشوار و زمان‌بر خواهد بود.

به اشتراک گذاشتن آلبوم‌ها و عکس‌ها با دوستان و آشنایان

احتمالا اگر فرزندی داشته باشید عکس‌های زیادی از او می‌گیرید و با این حساب، ممکن است دوستان و آشنایان زیادی هم بخواهند لحظه‌های درون این عکس‌ها را ببینند. موضوع جالبی که در اپلیکیشن گوگل فوتوز وجود دارد این است که شما می‌توانید آلبوم‌ها و عکس‌هایی که دوست دارید را با افراد خاصی به اشتراک بگذارید.

این ویژگی نسبتا جدید Shared Libraries نام دارد. کافی است فرد مورد نظر برای به اشتراک گذاری عکس‌ها را انتخاب کنید. سپس مشخص می‌کنید که قصد به اشتراک گذاری چه عکس یا عکس‌هایی را دارید. از این جا به بعد، گوگل فوتوز کار‌ها را به طور خودکار انجام خواهد داد.

آموزش گوگل فوتوز

اما اگر علاقمند به اشتراک گذاری خودکار نیستید، می‌توانید تنها عکس‌های خاصی که مورد نظرتان است را به اشتراک بگذارید. چند راه برای این کار وجود دارد. می‌توانید با نگه داشتن انگشت خود روی یکی از عکس‌ها وارد حالت انتخاب شوید و عکس‌های مورد نظر خود را انتخاب کنید.

بعد از آن، گزینه‌ی به اشتراک گذاری را از بالای صفحه انتخاب کنید و سپس فرد یا افراد مورد نظر را برای به اشتراک گذاری عکس‌هایتان برگزینید. همچنین امکان ایجاد لینک اشتراک گذاری هم فراهم است که می‌توانید با ایجاد این لینک و ارسال آن برای افراد مورد نظر، عکس‌های انتخاب شده‌ی خود را با آن‌ها به اشتراک بگذارید.

آموزش گوگل فوتوز

روش دیگر این است که می‌توانید گزینه‌ی اشتراک گذاری در پایین صفحه را انتخاب کرده و سپس روی منوی سه نقطه‌ای در بالای صفحه بزنید. گزینه‌ی Start New Share را انتخاب و سپس عکس‌های مورد نظر خود را برای به اشتراک گذاری علامت بزنید. وقتی که عکس‌ها انتخاب شدند، دکمه‌ی Add Recipients در بالای صفحه را لمس کنید، مخاطبتان را انتخاب و در انتها گزینه‌ی Done را فشار دهید. در صورت تمایل می‌توانید پیامی را هم به آن اضافه کرده و سپس لینک ایجاد شده را ارسال کنید.

بهینه‌سازی و ویرایش سریع

گوگل فوتوز ویرایشگری داخلی را در همه‌ی پلتفرم‌ها ایجاد کرده که می‌توانید به راحتی و با سرعت قابل توجهی به ویرایش عکس‌ها بپردازید. اضافه کردن فیلتر‌ها، بهینه‌سازی خودکار و قطع تصاویر به راحتی توسط این ویرایشگر قابل انجام است.

برای دسترسی به این ویژگی، کافی است عکس را باز کنید و گزینه‌ای که آیکن آن سه خط موازی است و در پایین صفحه قرار دارد را انتخاب کنید.

نمای پیش فرض و ابتدایی ویرایشگر انتخاب فیلتر است. همراه با گزینه‌ی Auto که بعد از گزینه‌ی Original -که تصویر اصلی را نشان می‌دهد- قرار دارد.

اگر می‌خواهید نور تصویر را تغییر دهید، کافی است مجددا همان گزینه با سه خط موازی را بزنید. شاید کمی گیج کننده به نظر برسد اما به هر ترتیب گوگل این روش را می‌پسندد. در نهایت، به صفحه‌ای می‌رسید که می‌توانید با تغییر لغزنده‌هایی که پایین صفحه قرار دارند، نور تصویر را تغییر دهید.

اگر قصد دارید تنها به قطع تصویر یا چرخاندن آن بپردازید، کافی است گزینه‌ای که یک مربع و دو فلش اطراف خود دارد را لمس کنید. شما می‌توانید با لمس کردن و کشیدن گوشه‌های تصویر، اندازه‌ی مورد علاقه‌ی خود برای عکس را به صورت دستی مشخص کنید. همچنین می‌توانید یکی از اندازه‌های از پیش تعیین شده را انتخاب کنید. برای این کار آیکنی که در تصویر سمت چپ مشخص شده را انتخاب کنید. چرخش تصاویر هم مشابه است. شما می‌توانید به صورت دستی با لمس و لغزاندن نواری که در پایین صفحه است، تصویر را به صورت دستی بچرخانید و یا اینکه با انتخاب گزینه‌ی مشخص شده در عکس سمت راست، چرخش تصویر را به صورت ۹۰ درجه انجام دهید.

عکس‌ها را پاک نکنید، بایگانی کنید

اگر احساس کردید محیط عکس‌هایتان به شدت شلوغ است و نیاز به پاکسازی دارد ولی قصد حذف کردن عکس‌هایتان را ندارید؛ می‌توانید آن‌ها را بایگانی کنید. منو را از سمت چپ صفحه باز کنید و گزینه‌ی Archive را انتخاب کنید. سپس دکمه‌ی Add Photos که در بالا و گوشه‌ی سمت چپ تصویر قرار دارد را فشار دهید. حال، تنها کافی است که عکس‌های مورد نظرتان را انتخاب کنید و آن‌ها را بایگانی کنید.

با این کار تصاویرتان از صفحه‌ی اصلی گوگل فوتوز محو خواهند شد اما هرگز حذف نمی‌شوند. شما می‌توانید هر زمانی که خواستید از طریق گزینه‌ی Archive عکس‌های بایگانی شده‌ را مجددا مشاهده کنید.

نوشته آموزش گوگل فوتوز برای مبتدی‌ها اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

تب توسعه پول مجازی به فیسبوک هم رسید

چند روز قبل فیسبوک خبر از قصد خود برای راه اندازی بخش ویژه تحقیق و توسعه بلاکچین داده بود. اکنون گزارش شده که این شبکه اجتماعی قصد دارد از رمزپول ویژه خود رونمایی کند تا به این ترتیب امکان پرداخت الکترونیکی را برای کاربران خود در سراسر جهان فراهم کند.

بلاکچین یک سیستم نگه داری اطلاعات غیر متمرکز است که می تواند بسیاری از مشکلات فعلی پلتفرم های فیسبوک را حل کند. از جمله این بخش ها می توان به بخش فروش تبلیغات و احراز هویت اشاره کرد. همچنین بلاک چین همان فناوری است که در پس تقریباً تمامی رمزپول ها قرار دارد که بر اساس آن امکان نقل و انتقال توکن های دیجیتالی فراهم می شود.

با این حال اطلاعاتی که اکنون در این باره منتشر شده اند، بسیار محدود هستند، البته اعلام شده که هدف از این تصمیم تمرکز بر تسهیل پرداخت ها روی پلتفرم این شبکه اجتماعی با استفاده از رمزپول ها است.

مانند بسیاری از کمپانی های دیگر فیسبوک نیز قصد دارد از قدرت نفوذ فناوری بلاک چین [در میان افراد و کاربران] بهره ببرد. سخنگوی فیسبوک در این باره به خبرگزاری CNBC اعلام کرده که تیم جدید کوچکی در حال پیگیری کاربردهای مختلف [فناوری بلاکچین] هستند. بنا بر گزارش ها فیسبوک مطالعه روی بلاک چین را از حدود یک سال قبل آغاز کرده بود.

بنا بر اعلام منابع نا شناس به نظر می رسد در حال حاضر سال ها با ارائه بلاک چین و رمزپول از سوی فیسبوک فاصله داشته باشیم. همچنین بر اساس گزارشی، فیسبوک طرحی برای عرضه اولیه سکه رمزپول خود ندارد. عرضه اولیه روشی است که به واسطه آن سکه های مجازی بر اساس برنامه ریزی ها و زمان بندی های مشخص قبلی به تعدادی مشخص روانه بازار می شوند.

با توجه به تعداد بالای کاربران فیسبوک به نظر می رسد این تصمیم در صورت تحقق یک تغییر چشمگیر در زمینه خرید یا فروش محصولات در پلتفرم های این شبکه اجتماعی باشد.

نوشته تب توسعه پول مجازی به فیسبوک هم رسید اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

ILO چیست؟ چه کاربردی دارد؟

ILO یک پورت در تجهیزات سخت افزاری سروهای HP است. این پورت  در عموم سرور های سری ۳۰۰ به بالای این شرکت به صورت پیش فرض وجود دارد و از طریق یک کابل RJ45 به شبکه متصل می شود.

ILO یک IP آدرس به خود می‌گیرد و می توان از راه دور و از طریق شبکه به آن وصل شد. بعد از انجام تنظیمات می‌توان از طریق مرورگر بدون هیچ واسطی به سرور متصل شد و امکاناتی از قبیل دسترسی به BIOS و مدیریت پاور سرور مانند خاموش یا روشن کردن و یا راه‌اندازی مجدد آن را انجام داد. با استفاده از این پورت حتی در مواقعیکه سرور خاموش می‌باشد می توان به سرور متصل شد.

 

کاربرد ILO

همچنین بسیاری امکانات دیگر که بدون دریافت لایسنس پیشرفته می‌توان به صورت رایگان در اختیار داشت به شرح زیر است:

 

  1. ۱٫ امکان استفاده از نسخه‌های ISO موجود در کامپیوتر شما به عنوان درایو محلی سرور (Remote Media Applet)
  2. ۲٫ مشاهده و مرور گزارشات و رخدادهای سخت‌افزاری سرور
  3. مشاهده و مرور وضعیت ماژول‌های مختلف سخت‌افزاری سرور از قبیل RAM یا CPU و…

به صورت پیش فرض چون لایسنس ILO سرور ها استاندارد هستند امکان Virtual KVM غیر فعال میباشد اما امکان Power ON , Power OFF , Hard Reboot در لایسنس استاندارد فعال است .

نمایی از این پورت در تصویر زیر قابل مشاهده می‌باشد.

سرورهای HP دارای یک Information Tag مثل تصویر زیر می باشند.

روی این Tag، دو مورد قابل مشاهده می باشد.

  1. ۱٫ Serial Number که مقابل USE ذکر شده است.
  2. ۲٫ Factory set username & password که مقابل ILOUSE و Password نوشته شده است.

پس از اتصال کانکتور شبکه، در صورتی که شبکه شما از سرویس DHCP استفاده میکند، بررسی لیست دارندگان IP میتواند به شما در پیدا نمودن IP اعطا شده به ILO کمک نماید. نام کاربری پیش فرض Administrator می باشد و لازم به ذکر است که کوچک یا بزرگ بودن حروف ( Case Sensitivity ) در نام کاربری نیز مورد اهمیت می‌باشد و رمز عبور پیش‌فرض نیز بر روی Tag متصل به سرور یاد داشت شده است. Tag مذکور در سرور های تا نسل پنجم ( G5 ) به صورت یک برگه کاغذی به بدنه سرور متصل میباشد و در سرور های نسل ششم به بعد ( G6/G7 ) در قالب یک فریم پلاستیکی و به صورت کشویی در پنل جلویی ( Front Panel ) سرور در دسترس می باشد.

 

تنظیمات ILO

جهت پیکربندی تنظیمات iLO نیز نیاز است کابل شبکه به ILOمتصل باشد و سرور را مجدد راه اندازی کنید و در اغلب موارد با کلید F8 امکان ورود به  محیط تنظیمات مقدور است. سپس در بخش Network ابتدا DHCP را غیرفعال کنید و تنظیمات ip را بصورت دستی انجام دهید. سپس می توانید یک user جدید ایجاد کنید و یا پسورد را تغییر دهید و تنظیمات را ذخیره کنید.

ورژن ILO که بر روی نسل های مختلف سرور های اچ پی کار می کنند ، با یکدیگر مختلف می‌باشند . بعنوان نمونه تنظیمات در ilo2  در این لینک ذکر شده است.

 

نحوه دسترسی به ILO

پس از انجام تنظیمات در مرورگر Internet Explorer آدرس ip  اتصال به ilo را وارد کنید.

توجه داشته باشید Ip ILO را از طریق قسمت  internet option به لیست Trusted site  اضافه نموده باشید.   از قسمت TOOLS  گزینه  Internet Option را انتخاب کنید. در سربرگ   Security گزینه  Trusted Site را انتخاب کنید. در صفحه باز شده آدرس http://ip را درج و دکمه Add را انتخاب کنید. سپس تغییرات را ذخیره کنید.

 

 

User و pass ای که در موقع انجام تنظیمات ثبت نموده اید را وارد کنید.

 

صفحه مدیریت برای شما باز می شود.

تنظیمات ILO

البته با توجه به ورژن ILO که بر روی نسل های مختلف سرور های اچ پی کار می کنند ، با یکدیگر مختلف می‌باشند.

از قسمت Power Control Options می توانید سرور را روشن، خاموش یا راه اندازی مجدد reset نمائید.

از قسمت Monitoring Sensors می توانید وضعیت سخت افزار سرور را بررسی کنید.

به صورت پیش فرض چون لایسنس ILO سرور ها استاندارد هستند امکان Virtual KVM غیر فعال می‌باشد اما اگر لایسنس فعال باشد می توانید از قسمت Virtual KVM/Media به سرور متصل شوید.

البته  احتمالا نیاز به اضافه نمودن ادرس ip در لیست سفید JAVA دارید. بدین منظور وارد کنترل پنل شده java  را انتخاب کنید.

در سربرگ Security نیز Edit site list را انتخاب کنید.درصفحه باز شده آدرس http://ip را مانند تصویر زیر  درج و دکمه Add را انتخاب و تغییرات را ذخیره کنید.

 

تنظیمات پورت ILO

 

حال اگر بر روی گزینه Virtual KVM/Media کلیک کنید به سرور می توانید متصل شوید.

 

پیکربندی ILO

نوشته ILO چیست؟ چه کاربردی دارد؟ اولین بار در ایران سرور پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

بررسی اپلیکیشن نشان؛ یک مسیریاب بومی

چه بخواهیم و چه نخواهیم،

این روزها مسیریاب‌هایی مثل ویز و گوگل مپس طرفداران زیادی میان کاربران ایرانی دارند و معدود تلاش‌هایی که تا امروز برای ساخت نمونه‌های بومی انجام گرفته حقیقتا از نظر کیفی فرسنگ‌ها با این دو محصول فاصله داشته است.

رابط کاربری نشان از اپ‌های خارجی کپی‌برداری نشده و این نکته خوب و امیدوارکننده ای است. هر چند ظاهر اپ می‌توانست با داشتن یک تم رنگ‌آمیزی معین و آیتم‌های مدرن‌تر، جذاب‌تر از وضعیت فعلی باشد.

در این شرایط سؤالی برای همه ما مطرح می‌شود: آیا بالاخره روزی می‌رسد که یک مسیریاب وطنی از نظر کمی و کیفی پاسخگوی تمام نیازهایمان باشد؟ محصولی که با خیال راحت به آن اعتماد کنیم و سرویس‌های خارجی را به نفعش کنار بگذاریم؟

«مسیریاب دال» که سال گذشته به بررسی آن پرداختیم نه تنها در این کار موفق نبود، بلکه درس بزرگی برای توسعه‌دهندگان شد تا بدانند تبلیغات وسیع و شعارهای سنگینی مثل «ویز ایرانی» کار به جایی پیش نمی‌برد؛ بلکه این «کیفیت» محصول است که موفقیت آن را در بازار رقم می‌زند.

اما حالا بعد از تجربه نه چندان مطلوب دال، نوبت به مسیریاب بومی دیگری به نام «نشان» رسیده که بر خلاف رقیبش این بار با سرمایه‌گذار خصوصی و بدون شعارهای اغراق‌آمیز تلاش کرده که شانس خود را برای مقبول مردم واقع شدن به عنوان یک «مسیریاب قابل اعتماد»، امتحان کند. اما چقدر در این کار موفق بوده؟ این سؤالی است که تلاش داریم تا پایان این بررسی به پاسخ آن برسیم.

اپلیکیشن نقشه و مسیریاب نشان بر خلاف رقبا از نقشه‌های گوگل استفاده نکرده و ترجیح داده که با شخصی‌سازی نقشه‌های متن‌باز OSM، برای به‌روزرسانی اطلاعات به گوگل وابسته نباشد. همین موضوع هم به نقطه عطفی برای نشان تبدیل شده تا با دست باز تر قابلیت‌هایی را در اختیار کاربر بگذارد که محصولات ایرانی دیگر نتوانسته بودند.

نمایش محدوده «طرح‌ ترافیک» و «طرح زوج‌و‌فرد» و تنظیم مسیریابی با آن‌ها یکی از این قابلیت‌هاست؛ چیزی که وجودش در تمام مسیریاب‌های ایرانی احساس می‌شد که خوشبختانه نشان برای اولین بار در اختیارمان قرار داد. اپلیکیشن با توجه به طرح ترافیک در شهرهای تهران، مشهد و اصفهان ممکن است مسیرهای متفاوتی را به شما پیشنهاد بدهد تا در سریع‌ترین زمان ممکن و بدون تخلف به مقصد برسید.

در حال مسیریابی:

وقتی که در حال مسیریابی هستید، ترافیک مسیر به طور لحظه‌ای تغییر می‌کند و در صورت تغییر جهت یا ورود به خیابان اشتباهی هم نشان به طور خودکار مسیر جایگزین را به شما پیشنهاد می‌دهد. از بازخورد کاربرانی که نشان را استفاده کرده‌اند هم می‌توان متوجه شد که اپلیکیشن در کلانشهرها و خیابان‌های اصلی تا حالا عملکرد خوب و قابل قبولی از خود به نمایش گذاشته است.

اپلیکیشن نشان

با وجود حالت روز و شب اتوماتیک و مسیریابی خوب در خیابان‌‌های اصلی، در مجموع تجربه کاربری قابل قبولی در نشان خواهید داشت.

اما گاهی برای مسیریابی در کوچه پس کوچه‌های شهرو خیابان‌های فرعی به مشکلات عجیبی برخورد می‌کنید. به عنوان مثال وقتی برای اولین بار مشغول تست نشان در کرج بودم، اپلیکیشن با اصرار عجیبی تلاش داشت که من را از یک کوچه بن بست به مقصدم برساند! البته در تست‌های بعدی و انتخاب مسیر جایگزین با چنین مشکلی برخورد نداشتم، اما با بررسی های بیشتر به این نتیجه رسیدم که نشان ایرانی، هنوز مثل ویز خارجی کوچه پس کوچه‌های شهرم را مثل کف دست بلد نیست.

نشان در خیابان‌های اصلی نسبت به کوچه پس کوچه‌ها عملکرد بهتری دارد

هر چند تحت این شرایط خوشبختانه قابلیتی در نشان می‌بینید که به داد این مشکلات می‌رسد: گزارش خطا توسط کاربران. هر جای مسیر که با اشتباهی مواجه شدید می‌توانید گزارش آن را به توسعه‌دهندگان بدهید تا در اسرع وقت مشکل را برطرف کنند. این خصوصیت برای گزارش حضور پلیس، دوربین کنترل سرعت و تصادف در مسیر هم کاربرد دارد که جزو قابلیت‌های خوب مسیریاب نشان محسوب می‌شوند؛ خصوصیاتی که در مقایسه با ویز با دقت قابل قبولیدر این اپ وطنی پیاده شده‌اند و می‌توانند در شهرهای شلوغ بسیار مفید باشند.

اما نشان با این که در مسیریابی عملکرد قابل قبولی دارد، گاهی به خاطر سرعت پایین آپدیت نقشه دچار مشکل‌ می‌شود. به عنوان مثال یکی از ضعف‌هایی که به آن بر می‌خورید، سرعت رفرش پایین نشانگر جهت‌یابی است. شاید بارها اتفاق بیفتد که وارد یک خیابان شوید اما نشانگر جهت‌یابی هنوز سر پیچ گیر کرده باشد و این روی تجربه کاربری‌تان اثر منفی خواهد داشت.

ویژگی رقابتی اپلیکیشن نشان:

نشان با راهنمای صوتی تلاش کرده تا حدی این ضعف را بپوشاند. انصافا این خصوصیت کارش را بدون نقص انجام می‌دهد و با جملات شفاف و فارسی سلیس، اجازه نمی‌دهد وارد مسیر اشتباهی بشوید. در حال حاضر هم می‌توانید دو صدای زن و مرد را برای راهنمای صوتی انتخاب کنید.

نشان گاهی برای مسیریابی در کوچه پس کوچه‌ها و خیابان‌های فرعی به طور عجیبی سرگردان می‌شود.

اگر چه راهنماهای صوتی کارشان را به درستی انجام می‌دهند، اما صدای سرد و رباتی و لهجه عجیب آن‌ها (خصوصا صدای خانم) ممکن است در درازمدت برایتان آزاردهنده شود و ترجیح بدهید که بدون صدا و فقط از روی نقشه به مسیریابی‌تان ادامه دهید. امیدواریم در آپدیت‌های بعدی توسعه‌دهندگان برای بهبود این موضوع چاره‌ای بیندیشند.

گزارش حضور پلیس، دوربین کنترل سرعت و تصادف در مسیر قابلیت‌هایی هستند که در نشان می‌بینید

تا وقتی خودتان نشان را در شهر تست نکنید، توضیحات ما فایده‌ چندانی ندارد چرا که عمده پیشرفت مسیریاب‌ها در گرو آن است که چند نفر از آن استفاده‌ کرده و با آن تعامل دارند. بنابراین صرفا جمع‌بندی مختصری از مزایا و معایب آشکار مسیریاب نشان خواهیم داشت.

شکی نیست که نشان حداقل‌های یک مسیریاب استاندارد را رعایت کرده، و با داشتن قابلیت‌هایی مثل نمایش محدوده طرح ترافیک و زوج و فرد، نمایش دوربین کنترل سرعت و تصادف در جاده، امکان تعامل و گزارش کاربران و تخمین‌های زمانی درست برای مقصد در برابر سایر رقبا عملکرد بهتری از خود به نمایش گذاشته. میانگین امتیاز ۴٫۶ در کافه‌بازار هم مهر تأییدی است که نشان نسبت به مسیریاب‌های دیگر در جلب رضایت کاربر موفق‌تر بوده است.

اما نمی‌توان کتمان کرد که اپلیکیشن هنوز در مسیریابی شهرهای کوچک و خیابان‌های فرعی و البته سرعت رفرش ضعف‌های آشکاری دارد. تنظیمات اپلیکیشن هم می‌توانست کمی پر و پیمان تر از وضعیت فعلی باشد و تنظیمات شخصی‌سازی بیشتری در اختیار کاربر قرار بدهد و تمام این مسائل، دست به دست هم داده‌اند تا هنوز نتوانیم مسیریاب نشان را جانشین قابل اتکایی برای نمونه‌های خارجی بدانیم.

مسیریابی با توجه به محدوده زوج و فرد و طرح ترافیک، و دو صدای زن و مرد برای راهنمایی صوتی از امکانات مسیریاب نشان به شمار می‌آیند.

گفتگو:

با این وجود «امیر جبلی»، مدیر محصول نشان در دفاع از این اپ علت پیشرفت کند مسیریاب‌های ایرانی را نه در ضعف فنی بلکه در مسائل دیگری می‌بیند و می‌گوید:

«اپلیکیشن‌های مسیریاب در ایران موضوع جدیدی هستند و برای بسیاری ناآشنا، و عمر آن‌هایی که در حال حاضر مشغول فعالیتند به چند ماه هم نمی‌رسد. فکر می‌کنم علت اصلی این که مسیریاب‌های داخلی به جایگاه واقعی خود دست نیافته‌اند همین باشد، و گرنه ما امکاناتی مثل پوشش طرح ترافیک و طرح زوج و فرد را در نشان ارائه دادیم که حتی در ویز و گوگل‌مپس هم نمی بینید. البته مانع دیگری که پیش روی ماست، بحث تبلیغات است که به خاطر اتکا به سرمایه‌گذار خصوصی توانایی تبلیغات چند صد میلیون تومانی در تلویزیون و رسانه‌ها را نداریم».

جبلی البته به بهبود اوضاع امیدوار است و در ادامه صحبت‌هایش از برنامه‌های آینده مسیریاب نشان و قابلیت‌های جدید در نسخه‌های بعدی خبر می‌دهد:

«مسیریابی سر راست قابلیتی است که در آینده برای کاربرانی که تمایل دارند بیشتر از خیابان‌های اصلی تردد کنند، منتشر می‌شود. در این نوع مسیریابی ممکن است کاربر کمی بیشتر در سفر باشد ولی تا حد امکان از ورود به کوچه‌ پس کوچه‌ها اجتناب می‌شود. مورد بعدی هم اپلیکیشن iOS نشان است که در دستور کار شرکت قرار دارد».

نتیجه گیری:

در هر صورت امیدواریم که هر چه سریع‌تر شاهد بهبود عملکرد نشان در مسیریابی و رقابت بهتر این اپ با نمونه‌های خارجی باشیم. واضح است که مسیر رسیدن به این هدف مسیر کوتاهی نیست، هنوز اشکالات زیادی وجود دارند و مسیریاب‌های بومی هنوز به سطحی از پختگی نرسیده اند که قاطعانه اپ‌هایی مثل ویز یا گوگل‌مپس را کنار بگذاریم.

بنابراین با تمام این اوصاف و برای جمع‌بندی صحبت‌ها، در پاسخ به پرسش مطرح شده در مقدمه در مورد نشان، فعلا به گفتن یک «هنوز نه» بسنده می‌کنیم و چشم انتظار عملکرد بهتر و پخته تر این اپلیکیشن و مسیریاب‌های ایرانی دیگر در آینده خواهیم بود. مطمئنا به لطف جمع‌سپاری و کسب تجربه بیشتر توسط توسعه‌دهندگان، کیفیت این محصولات به مرور زمان ارتقاء خواهد یافت.

  • نقشه و مسیریاب نشان
  • قیمت: رایگان
  • سازنده: نشان نقشه‌ی شهرهای ایران
  • سیستم عامل: اندروید
  • حجم: ۲۷٫۷ مگابایت

نوشته بررسی اپلیکیشن نشان؛ یک مسیریاب بومی اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

چگونه با فعال کردن احراز هویت دو مرحله‌ای جیمیل را ایمن‌تر کنیم؟

حتی اگر پسورد بلند و عجیب و غریبی روی جیمیلتان گذاشته‌اید و مطمئن هستید که هیچ بدافزار یا کی لاگری پا به سیستمتان نگذاشته، باز هم بهتر است به دنبال راهی باشید که حساب‌ کاربریتان را با آن ایمن‌تر کنید. یکی از همین‌ کار‌ها که همه ما باید برای حفاظت از حساب‌های کاربریمان انجام دهیم، فعال کردن ویژگی احراز هویت دو مرحله‌ایست.

با این کار، در اغلب اوقات به محض اینکه نام کاربری و رمز عبور خود را در صفحه لاگین حساب‌های کاربریتان وارد کنید، یک کد منحصر به فرد برایتان ارسال می‌شود که تا آن را در فیلد مشخص شده تایپ نکنید، مجوز ورود به حساب خود را پیدا نمی‌کنید. این روشی ساده اما کارآمدی است که با آن می‌شود جلوی بسیاری از خطرات احتمالی را گرفت و مانع دسترسی هکرها به اطلاعات حساب‌های حساسی چون جیمیل شد. به همین منظور در ادامه از نحوه فعال سازی این ویژگی روی جیمیل برایتان می‌گوییم.

چگونه احراز هویت دو مرحله‌ای جیمیل را فعال کنیم؟

برای فعال کردن احراز هویت دو مرحله‌ای کافیست مراحل زیر را دنبال کنید:

روی نام یا عکس خود در بالای نوار ناوبری جیمیل کلیک کنید.

در منو باز شده روی Account کلیک کنید و به صفحه مربوط به آن وارد شوید.

از میان دسته بندی‌ها به سراغ Sign-in & Security بروید.

حالا در زیر بخش Password & sign-in method، روی Two step verification کلیک کنید.

سپس در پنجره باز شده روی Get Started کلیک کنید تا به مرحله بعد بروید.

با انجام این کار، گوگل از شما میخواهد تا یک بار دیگر اطلاعات حسابتان را وارد کنید.

اطلاعاتتان را وارد کنید تا به صفحه بعدی ارجاع داده شوید. در پنجره بعدی گوگل از شما می‌خواهد که از طریق موبایلتان هم برای ورود به حساب خود اقدام کنید. روی Try it now کلیک کنید تا یک نوتیفیکیشن برای موبایلتان ارسال شود. نوار نوتیفیکشنی که دریافت کردید را لمس کنید و با ورود به صفحه مربوط به آن، کلید Yes را بفشارید تا شرایط برای ورود به مرحله بعدی مهیا شود.

با این کار، نوبت به تایید شماره تلفن همراهتان می‌رسد. شماره موبایل خود را در فیلد مخصوص به آن درج کنید و از میان دو گزینه ارسال پیامک و برقراری تماس صوتی، یکی را برای دریافت کد تایید در نظر بگیرد. پس از آن روی Send کلیک کنید تا کد تایید برایتان ارسال شود.

حالا کد تایید دریافت شده را به ذهن بسپارید و آن را در فیلد مخصوص به آن تایپ و روی Next کلیک کنید.

با پیمودن این مسیر، مراحل کار به پایان می‌رسند و فقط کافیست در پنجره نهایی روی Turn on کلیک کنید تا احراز هویت دو مرحله‌ای روی حساب جیمیلتان فعال شود.

به همین راحتی. فقط کافیست حداکثر ۵ دقیقه وقت بگذارید تا امنیت حساب کاربری جیمیلتان که قطعا مهمترین حساب کاربری تحت اختیارتان است، تضمین شود.

نوشته چگونه با فعال کردن احراز هویت دو مرحله‌ای جیمیل را ایمن‌تر کنیم؟ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

هفت راهکار کاربردی برای حفظ امنیت مرورگرها

امنیت و حفظ حریم شخصی، چیزهایی هستند که این روزها رسانه‌ها زیاد به آن می‌پردازند. موضوع مهمی هم هست و باید تا این حد به آن‌ها اهمیت داده شود. چرا که هکر‌ها منتظر یک فرصت کوچک هستند تا در مرورگر، شبکه‌های اجتماعی یا هر چیز دیگری که این روزها زندگی روزمره ما به آن گره خورده، رخنه و از داده‌های در حال چرخش آن‌ها سو استفاده کنند.

اما از بین تمام این‌ها، مرورگرها بیشتر از همه در معرض خطر هستند و به‌تبع باید بیشتر از همه هم مراقب آن‌ها بود. به همین منظور هفت راهکار ساده اما کاربردی برایتان داریم که می‌توانید با اعمال آن‌ها روی مرورگرهای خود از دسترسی هکر‌ها یا هر تهدید دیگری به اطلاعاتتان جلوگیری کنید.

مرورگرها را همیشه به روز نگه دارید

مرورگرها

مرورگرهای فعلی خود را همیشه به روز نگه دارید و به هیچ وجه به سراغ مرورگرهای منسوخ شده‌ای مانند نسخه ویندوزی سافاری یا ورژن‌‌های قدیمی اینترنت اکسپلورر نروید. اصلا بهتر است که تنظیمات به‌روزرسانی مرورگرهای خود را روی حالت خودکار بگذارید تا همه این دردسرها تمام شوند و خیالتان همیشه از بابت به‌روز بودن مرورگرتان راحت شود.

کنترل اجرای پلاگین‌ها را در دست خود بگیرید

مرورگرها

در اغلب اوقات این پلاگین‌ها هستند که امنیت مرورگرهایمان را به خطر می‌اندازند. چراکه در بیشتر پلاگین‌هایی که روزانه از آن‌ها استفاده می‌کنیم حفره‌های امنیتی کوچکی وجود دارد که هکر‌ها به خوبی از آن‌ها با خبر هستند. اما از طرفی هم نمی‌شود بیخیال یک سری از پلاگین‌ها شد و به طور کل قیدشان را زد.

از این رو، بهتر است با دست بردن در تنظیمات مرورگرها کاری کنید که پلاگین‌ها فقط زمانی که شما به آن‌ها احتیاج دارید فعال شوند تا دیگر هکرها قادر نباشند از حفره‌های امنیتی موجود در آن‌ها سو استفاده کنند. در ضمن با انجام این کار، مزایایی همچون لود شدن سریع صفحات وب و همچنین کاهش میزان استفاده از پردازنده هم نسیبتان می‌شود.

پلاگین‌هایی که نیاز ندارید را حذف کنید

مرورگرها

با خیال راحت به تنظیمات مرورگرتان بروید و یک خانه تکانی اساسی در بخش پلاگین‌ها راه بیندازید. با این کار، امنیت مرورگرتان تا اندازه زیادی ارتقا پیدا می‌کند و احتمال آنکه یک هکر بتواند از طریق پلاگین‌ها به سیستم‌ شما نفوذ کند، به شدت پایین می‌آید. جالب اینجاست بدانید که خیلی از پلاگین‌هایی که روی مرورگرهایتان نصب شده در بیشتر مواقع اصلا به هیچ دردی هم نمی‌خورند.

مثلا پلاگین جاوا، یکی از خطرناک‌ترین پلاگین‌هایی است که به جز دردسر، الان هیچ منفعتی برای کاربر به همراه ندارد. سیلورلایت هم که روی اغلب مرورگرهای ما نصب شده حالا کاربرد چندان خاصی ندارد و حتی سرویس‌هایی همچون نتفیلیکس هم دیگر برای اجرا، نیازی به آن ندارند. به جاوا و سیلورلایت، پلاگین فلش را هم اضافه کنید که برخلاف سالیان گذشته، دیگر محبوبیت‌اش را از دست داده و کم کم در حال فراموش شدن است.

پلاگین‌ها را هم همیشه به روز نگه دارید

مرورگرها

در کنار اینکه همیشه مرورگرهایتان را به روز نگه می‌دارید، تنظیمات به‌روزرسانی پلاگین‌ها را هم روی حالت خودکار بگذارید تا آن‌ها هم همیشه آپدیت باشند. در صورتی هم که امکان به‌روزرسانی خودکار پلاگین‌ها وجود نداشت، هر از چند گاهی سری به آن‌ها بزنید و به صورت دستی آپدیتشان کنید تا احتمال نفوذ هکر‌ها به صفر برسد.

از مرورگرهای ۶۴ بیتی استفاده کنید

مرورگرها

شاید این را شنیده باشید اما باز هم می‌گوییم که برنامه‌های ۶۴ بیتی در مقابل حملات هکرها مقاومت بیشتری از خود نشان می‌دهند. پس بهتر است که از نسخه ۶۴ بیتی نرم‌افزار‌ها و همچنین ویندوزهای ۶۴ بیتی استفاده کنید تا احتمال بروز هر خطری از سوی هکر‌ها به حداقل برسد.

تقریبا همه مرورگرهای حال حاضر هم به جز فایرفاکس که هنوز نسخه ۶۴ بیتی پایدار آن منتشر نشده، دارای ورژن ۶۴ بیتی هستند. پس اگر هنوز در حال استفاده از نسخه‌‌های ۳۲ بیتی مرورگرهایی همچون گوگل کروم هستید،‌ سریعا آن‌ها را با ورژن‌های ۶۴ بیتی جایگزین کنید.

از آنتی اکسپلویت‌ها کمک بگیرید

مرورگرها

استفاده از نرم افزارهای آنتی اکسپلویت هم یکی دیگر از راهکارهایی است که می‌شود به کمک آن‌ها گارد امنیتی مرورگرها را تقویت و از نفوذ هر تهدیدی جلوگیری کرد. این نرم افزار‌ها برخلاف آنتی ویروس‌ها به جای داشتن لیستی بلند بالا از یک سری بدافزار، روی وقایع عجیب در حال رخ دادن تمرکز می‌کنند و از پیشرویشان جلوگیری به عمل می‌آورند.

Microsoft’s EMET و Malwarebytes Anti-Exploit نیز دو آنتی اکسپلویت خوب این روزها هستند که در عین رایگان بودن می‌توانند از پس نیاز‌های امنیتی یک کاربر عادی یا حتی حرفه ای برآیند. اما اگر حین انتخاب میان این دو به مشکل خوردید، به شما پیشنهاد می‌دهیم به سراغ Malwarebytes Anti-Exploit بروید. چرا که میلوربایت به اصطلاح نرم افزار کاربر پسندتریست و از طرفی راه‌اندازی و کار کردن با آن نیز راحت‌تر است.

حواستان را حین استفاده از اکستنشن‌ها جمع کنید

مرورگرها

در اینکه اکستنشن‌ها عالی هستند و در عین حال می‌شود با آن‌ها به ویژگی‌های کاربردی و خوبی دست پیدا کرد، شکی نیست. اما خبر بد این است که آن‌ها هم می‌توانند امنیت مرورگرهای شما را زیر سوال ببرند.

در فضای وب اکستنشن‌های مخرب بسیاری هستند که با نصب شدن روی مرورگر شما، می‌توانند با نمایش تبلیغات پرتکرار اعصابتان را خرد کنند، به ضبط کلید‌هایی که استفاده می‌کنید بپردازند و از همه بدتر فعالیت‌‌های روزانه شما در فضای وب را زیر نظر بگیرند.

به همین جهت پیشنهاد ما این است که نگذارید تعداد اکستنشن‌های نصب شده رو مرورگرتان از حد معینی بالا‌تر برود. این کار نه تنها عملکرد مرورگرتان را بهبود می‌بخشد، بلکه باعث حفظ امنیت آن هم می‌شود.

نوشته هفت راهکار کاربردی برای حفظ امنیت مرورگرها اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

آسیب پذیری Total Meltdown

احتمالا همه­ ی شما آسیب پذیری Meltdown  را به خاطر دارید. آسیب پذیری پردازنده های اینتل  که به مهاجم امکان دسترسی به اطلاعات حساس موجود در حافظه فیزیکی را میداد. بعد از افشای این آسیب پذیری در ژانویه ۲۰۱۸، مایکروسافت وصله های امنیتی خود برای نسخه های ویندوز را منتشر کرد. اما متاسفانه وصله ارائه شده برای این آسیب پذیری اگرچه توانست جلوی آن را بگیرد اما منجر به ایجاد حفره امنیتی بزرگتری شد. درحالی که Meltdown تنها امکان خواندن اطلاعات حافظه را به مهاجم میداد، این آسیب پذیری جدید دسترسی نوشتنی را نیز برای مهاجم فراهم میکند! آسیب پذیری جدید با نام Total Meltdown در ۲۷ مارچ ۲۰۱۸ در وبلاگ blog.frizk.net منتشر شد و تمام جزئیات مربوط به این آسیب پذیری در این وبلاگ منتشر شده است.

آیا سیستم عامل من آسیب پذیر است؟

تنها سیستم عاملهای windows 7 x64 که وصله های امنیتی  ۰۱-۲۰۱۸ یا ۰۲-۲۰۱۸ را نصب کرده اند آسیب پذیر می باشند. اگر از دسامبر ۲۰۱۷ هیچ وصله ای را نصب نکرده اید یا سیستم عامل شما با وصله های ۲۹-۰۳-۲۰۱۸ یا بعد از آن آپدیت شده است، سیستم شما آسیب پذیر نمیباشد.

خوشبختانه نسخه های دیگر ویندوز از جمله ویندوز ۱۰ یا ۸٫۱ در مقابل این آسیب پذیری ایمن هستند.

 

ویندوز سرور نسخه ۲۰۰۸R2 نیز آسیب پذیر است. با ارائه وصله امنیتی مرتبط با CVE-2018-1038 که در تاریخ ۲۰۱۸-۰۳-۲۹ به شکل خارج از برنامه یا Out-of-band security update ارائه گردید این مشکل برطرف شد. بنابراین اگر سیستم عامل سرور شما نسخه ۲۰۰۸ R2 است، هرچه سریعتر نسبت به نصب این وصله امنیتی و بروزرسانی سیستم عامل خود اقدام نمایید.

نوشته آسیب پذیری Total Meltdown اولین بار در ایران سرور پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

قوانین حفاظت از اطلاعات (GDPR) چیست؟

GDPR که مخفف کلمه های “General Data Protection Regulations” می باشد، قوانینی عمومی /الزام آور برای حفظ حریم خصوصی کاربران توسط کسب و کار ها در اتحادیه اروپا می باشد، که از تاریخ بهمن ماه  ۲۰۱۶ مطرح شده و از تاریخ ۲۵ ماه May سال ۲۰۱۸ میلادی (خرداد ماه ۱۳۹۷) در اتحادیه اروپا به صورت رسمی اجرا خواهد شد، و کسب و کار هایی که خود را با این قوانین وفق ندهند جریمه ای سنگین (معادل ۲۰ میلیون یورو و یا ۴ درصد درامد سالانه شرکت)  را پرداخت خواهند کرد.

در مقالات زیادی در سایت Medium به این نکته اشاره شده است که در ۲۰ سال اخیر، قوانین حفظ حریم خصوصی کاربران هیچ وقت تا این اندازه رشد مثبت و چشمگیری نداشته است و امید می رود که با وضع این قوانین، محیطی امن تر برای کاربران اتحادیه اروپا را شاهد خواهیم بود.

در این سند مواردی ذکر شده که کسب و کار هایی که قصد دارند اطلاعات مشتریانشان را برای مقاصد گوناگونی پردازش کرده و یا به اشتراک بگذارند در راستای حفظ حریم خصوصی اطلاعات ملزم به رعایت آنها خواهند بود، و همچنین کاربران سیستم های مختلف نیز مطلع خواهند شد که طبق قوانین جدید چه حق و حقوقی خواهند داشت .

قوانین پیشین حفظ حریم خصوصی (اطلاعات)کاربران در اتحادیه اروپادر سال ۱۹۹۵ وضع شده وهمچنین در سال ۱۹۹۸ نسخه بریتانیاینی (UK`s standard) آن وضع شده و به اجرا درآمده بود.

بدیهی است قوانین آن سالها با توجه به تکنولوژی های آن بازه زمانی و همچنین راه های متعارف استفاده از اطلاعات وضع شده بود و ورود داده های اطلاعاتی جدید که از سنسور های مختلف  مانند IOT و یا موبایل ها و روش های مختلف تولید می شود، در آن دیده نشده بود و این امکان را برای شرکت های مختلف فراهم می کرد که با سیاست های خاص و سودجویانه بتوانند از اطلاعات کاربران در راستای منافع خود سو استفاده کنند.

تعریف جدید GDPR از داده های شخصی چیست؟ و تحت چه مفاهیمی دسته بندی شده است؟

در این سند به مفاهیمی مانند داده های خصوصی “Personal data” و معنای آن اشاره شده است. معنای داده های خصوصی به داده هایی اطلاق می شود که می توان با استفاده از آن ها به صورت مستقیم و یا غیر مستقیم یک شخص را شناسایی کرد، این داده ها می توانند شامل نام یک فرد، شماره تلفن همراه، ویژگی های فیزیکی خاص، ویژگیهای روانشناختی هر موضوعی که بتوان با آن فردی را شناسایی کرد، باشند.

همچنین در این سند جدید، به دسته ی خاصی از اطلاعات شخصی  “Special Categories”اشاره می کند، که داده های از قبیل ملیت، نوع مذهب، رنگ پوست، دید کاربر به مسائل سیاسی  و … را شامل می شود. و همه این ها نیز جزوی از اطلاعات شخصی اطلاق می شود .

در قانون قدیمی حفاظت از اطلاعات کاربران (در اتحادیه اروپا) که در سال ۱۳۹۵ تدوین و اجرا شده بود، هیچ قانونی با هدف محافظت اطلاعات کاربران اروپایی برای شرکت های خارج از اتحادیه (که با اطلاعات آنها کار می کنند) در نظر گرفته نشده بود، که این مورد در نسخه جدید GDPR که در ماه May سال میلادی ۲۰۱۸ اجرایی می شود

Gdpr چیست

داده های شخصی بدون اجازه کاربران نمی توانند پردازش شوند.

در قوانین پیشین، شرکت ها می توانستند داده های کاربران را پردازش کنند و این موضوع مسئولیستی را نیز برای آنها ایجاد نمی کرد، ولی تحت GDPR موضوع متفاوت خواهد بود، شرکت های باید به صورت شفاف گزارش کنند که چه پردازش هایی به چه منظور انجام می شود و اینکه از نتایج قرار است به چه منظور استفاده شود. همچنین مجازات عدم رعایت قوانین GDPR هزینه ای سنگین برای آنها خواهد داشت و این خطر نیز وجود خواهد داشت که در پرونده های مدنی درگیر شوند که این موضوع  آسیب پذیری آنها را در خصوص احتمال شکست در پرونده های مختلف را بالا خواهد برد.

در اطلاعات منتشر شده در خصوص شرکت هایی که دارای کاربران زیادی در سراسر دنیا هستند (به خصوص شرکت های حوزه فناوری اطلاعات)، گاها دیده می شود که درز اطلاعات بخشی یا کل اطلاعات پایگاه داده شان را در زمانی که رخ می دهد، گزارش نمی کنند و چندی بعد این موضوع به صورت اتفاقی در رسانه ای منتشر می گردد ( مانند درز اطلاعات شرکت یاهو و فیس بوک سال ۲۰۱۷ ) زیرا در آن زمان اگر موضوعی این چنینی گزارش شود، اعتبار برند و قیمت سهام آنها با چالش روبرو خواهد شد، که تحت قوانین GDPR شرکت ها موظف هستند به محض رخداد رویدادی مانند درز اطلاعات به صورت غیر مجاز (مانند هک شدن و یا از دست دادن اطلاعات و …) آنرا سریعا گزارش کنند تا شامل جریمه های بسیار سنگین این قانون نشوند.

جریمه شرکت های متخلف

اگر شرکت ها قوانین GDPR را بدرستی رعایت نکنند و مشخص شود قوانین را بدرستی اجرا نکرده و یا تخلفی داشته اند و داده هایشان به صورت غیر قانونی درز کزده باشد، بین ۲ الی ۵ درصد درامد سالیانه شان و یا تا سقف ۲۰ میلیون یورو جریمه خواهند پرداخت.

هدف اصلی از اعمال قوانین جدید تحت عنوان GDPR در اتحادیه اروپا، نشان نگرشی جدیدی به اطلاعات شخصی می باشد که نشان میدهد، حفاظت از اطلاعات بسیار مهمتر از همیشه است .

افسر حفاظت از اطلاعات

طبق قوانین مطرح شده در GDPR، شرکت ها موظف هستند افسری / افسرانی  (DPO) را در تحت مسئولیت (نقش) حفاظت از اطلاعات  کاربران در سازمان خود داشته باشند، تا آنها با نظارت بر بخش های مختلف سازمان (کل سازمان) ، اطمینان حاصل کنند که قوانین GDPR در راستای حفاظت از اطلاعات شخصی کاربران عضو اتحادیه اروپا به درستی رعایت می گردد.

حق مالکیت بر اطلاعات برای کاربران اتحادیه اروپا محفوظ است

در قانون جدید افراد حاضر در اتحادیه اروپا می توانند به شرکت / شرکت هایی که داده های شان را نگه داری و پردازش می کنند، در خواست های را مطرح کنند و این شرکت ها موظف خواهند بود اطلاعات را لازم را با هدف تامین نیاز کاربران در اختیار آنان قرار دهند .

حق دریافت اطلاعات

پس از هر گونه درخواست برای داده ها، کسب و کار ها باید تا حد امکان روشن باشد که چگونه داده ها پردازش می شود، چه کسی آن را پردازش می کند، و در جایی که ممکن است به پایان برسد. افراد نیز باید بتوانند با هر گونه درخواستی که ممکن است داشته باشند، با کنترل کننده داده ارتباط برقرار کنند.

حق دسترسی

افرادی که مایل به بررسی استفاده از داده های خود هستند، حق دسترسی به این داده ها را دارند و قانونی بودن استفاده از آن را تأیید می کنند.

حق اصلاح

افراد داده حق دارند که هرگونه اطلاعات نادرست ذخیره شده در مورد آنها را سریع، به روشنی و بدون تاخیر نامناسب اصلاح کنند.

حق پاک کردن

همچنین به عنوان “حق فراموش شدن” شناخته شده است، چند دلیل قانونی وجود دارد که یک فرد داده می تواند از پاک کردن اطلاعات شخصی خود درخواست کند:

– نگهداری داده های آنها دیگر لازم نیست.

– به دلیل پردازش غیر قانونی، فرد می تواند درخواست دهد که داده هایش از سمت پردازش کننده پاک شود.

– اطلاعات پردازش شده غیرقانونی اعلام شود.

– اطلاعات مربوط به یک کودک است. (و ممکن است در آینده از آن سو استفاده گردد)

-…

حق محدود سازی پردازش

این حق در شرایط مشابه مانند حق پاک کردن عمل می کند. یک فرد حقیقی می تواند درخواست دهد که محدودیتی بر روی پردازش داده هایش اعمال گردد.

حق دسترسی به داده ها

طبق مقررات GDPR، افراد می توانند اطلاعات خود را که در شرکت های ثالث نگه داری می شود را نیز درخواست دهند.

حق مخالفت و اعتراض

افراد می توانند درخواست دهند که داده هایشان توسط شرکت ها به منظور بازاریابی مستقیم مورد استفاده قرار نگیرد . همچنین  زمینه های مختلف دیگری برای اعتراض مربوط به استفاده قانونی یا اطلاعات علمی تاریخی وجود دارد.

تصمیم گیری خودکار فردی

اطلاعات مختلفی در خصوص کاربران عموما برای سیستم های تصمیم گیری اتومات مورد استفاده قرار می گیرد.( به عنوان مثال عادت های خرید، محل سکونت، و … داده هایی است که مورد استفاده سیستم های تصمیم گیری اتومات قرار می گیرد تا نتایجی مرتبط با آنها را نمایش دهند.) که با اجرایی شدن قوانین حفاظت از اطلاعات GDPR، کاربران می توانند از سیستم های مختلف بخواهند که از این داده ها در خصوص آنها استفاده نشود.

ارزیابی تاثیر پردازش داده ها

پردازش داده ها با توجه به قوانین GDPR تنها برای سازمان هایی مجاز خواهد بود که موارد زیر در سازمان آنها ارزیابی شده باشد.

– تأثیر پردازش اطلاعات بر روی موضوع درخواست داده شده جهت پردازش اطلاعات

– فرایندهای فنی (برای ارزیابی اینکه آیا این فرایند ها بروز هستند)

– اقدامات امنیتی برای محافظت از اطلاعات شخصی

برگرفته از [medium.com]

نوشته قوانین حفاظت از اطلاعات (GDPR) چیست؟ اولین بار در ایران سرور پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی