چرا از Visual Studio Code استفاده می‌کنیم؟!

ما برنامه نویس‌ها بیشتر وقتمون رو در طول روز توی نرم افزاری میگذرونیم که باهاش کدمون رو توسعه میدیم و در واقع میشه گفت یجورایی توی اون نرم افزار زندگی میکنیم، حالا ماجرا اینه که نرم افزارهای مختلفی برای این کار وجود دارن، ایده این پست از اونجایی به ذهنم رسید که دو تا از دوستای خوبم توی توییتر داشتن سر وب استورم و وی اس کد بحث میکردن (دوستانه طور😬❤️)

Photo by Blake Connally on Unsplash
Photo by Blake Connally on Unsplash

توی این پست نمیخوام راجع به این بگم که چرا وب استورم و ادیتورهای دیگه بد هستن هر کسی با هر ابزاری که راحته میتونه کار کنه و این موضوع خیلی به سلیقه شما بستگی داره درست مثل مدل ماشین، موبایل و چیزای دیگه، من با وی اس کد راحتم و اینجا میخوام دلایل و تجربه ام رو بگم شاید خوشتون بیاد و یه شانس بهش بدین پس با ما باشین 😎

راحتی نصب و استفاده

خیلی از شما که این نوشته رو میخونید ممکنه بدونید وی اس کد یه نرم افزار متن بازه که مستقیما روی گیتهاب توسط یه عده از برنامه نویس‌های مایکروسافت توسعه داده میشه، حالا این قضیه چه سودی برای ما داره؟

اول اینکه خوب رایگانه و میتونید به راحتی روی هر سیستم عاملی نصبش کنید (راجب این بیشتر میگم جلوتر) و دردسر کرک کردن و لایسنس سرور و این چیزارو ندارید.

دوم اینکه وی اس کد خیلی سبکه و سریع اجرا میشه و لازم نیست مثل بعضی ادیتورهای دیگه که اسمشونو نمیبرم پنج تا ده ثانیه صبر کنید تا اجرا بشه و بالا بیاد😏 فقط کافیه توی دایرکتوری ای که میخواید روی کدش کار کنید ترمینال رو باز کنید و کامند زیر رو بزنید + اینتر

code .

سوم اینکه میتونید توی توسعه اش کمک کنید اگه مشکلی باگی چیزی پیدا کردین توی گیتهابشون ایشو کنید و حتما رسیدگی میکنن، مثل باگی که اینجا من ریپورت کردم https://github.com/Microsoft/vscode/issues/25871 که مربوط به یه مشکلی با کیبورد فارسی بود و حل شد 😌😝

از خوبی‌های نرم افزار آزاد که نگم براتون دیگه خودتون استادین 😬

پشتیبانی از گیت

شما به عنوان کسی که تازه شروع به برنامه نویسی کردین اینکه فقط زبون رو یاد بگیرید برای اینکه بتونید کار کنید کافی نیست، تقریبا میشه گفت همه جا از نرم افزارهایی برای نگه داری کدشون استفاده میکنن که معروف ترینشون گیت هست

توی وی اس کد تقریبا اکثر کارهای مربوط به گیت رو میتونید از منوی گیت انجام بدید کارهای از قبیل استیج کردن، کامیت کردن، استش کردن، دیدن تغیراتی که روی کد به وجود آوردین (دیف) و کلی چیزای دیگه

git in vscode

اکستنش‌ (افزونه‌) ها

خیلی از برنامه نویس‌ها اعتقاد دارن که برای اینکه کدشون رو ویرایش کنن نباید خیلی درگیر این بشن که بعد از اینکه خود نرم افزار رو نصب کردن وقت بزارن ببینن افزونه چی باید نصب کنن و خوب این قضیه رو یه نکته منفی برای وی اس کد میدونن آمّا از دید من این ویژگی خیلیم خوبه، چرا؟

چونکه میتونم مثل یه سامورایی واقعی هر افزونه ای که میخوام رو روش نصب کنم و کاملا برای خودم شخصی سازیش کنم و در نهایت افزونه settings sync رو نصب کنم که میاد از کل تنظیمات و افزونه هایی که نصب کردم یه فایل جیسون درست میکنه و روی github gist میزاره و حدس بزنید چی؟ روی هر سیستم جدیدی بخوام وی اس کد رو نصب کنم کافیه افزونه ای که گفتم رو نصب کنم و آیدی گیستی که قبلا برام ساخته رو بهش بدم و تاداااا! 🎉 ادیتوری که تازه نصب کردم دقیقا مثل اونی میشه که روی لپ تاپم دارم (شرایطی که مثلا یه کمپانی جدید رفتین و باید با سیستم‌های خودشون کار کنید)

یا مثلا یه تجربه ای که اخیرا داشتم اینکه شروع کردم گولنگ کار کردن و فقط با یه سرچ ساده توی منوی اکستنش ها، go رو نصب کردم و پشتیبانی کامل از گو به وی اس کدم اضافه شد😍 و خوب این مسئله برای خیلی از زبون‌ها و تکنولوژی های دیگه ام وجود داره، مثل docker, php, python, java, ruby, c و…

Golang Extension for VsCode

کراس پلتفرم

وی اس کد با کمک الکترون نوشته شده، الکترون یه فریم ورکه که با کمک کرومیوم و نود جی اس ساخته شده که میشه با استفاده ازش با html css و javascript برای دسکتاپ اپلیکیشن ساخت پس در نتیجه وی اس کد در هر سه سیستم عامل مک، لینوکس و ویندوز قابل استفادست، با این ویژگی دیگه دغدغه این رو ندارم که کامپیوتر بعدی ای که قراره باهاش کار کنم از چه سیستم عاملی استفاده میکنه و خیالم راحته نرم افزاری که باهاش راحتم رو همه جا دارم 😌


به طور خلاصه وی اس کد کلی ویژگی های فوق العاده دیگه مثل از قبیل Internal debugger, Markdown Preview, Command Palette, Internal Terminal و خیلی چیزای دیگه داره که اگه بخوام راجب تک تکشون بنویسم این پست خیلی طولانی تر از این حرفا میشه، و یه مسئله دیگه ام بگم که توی نظر سنجی سالانه سایت استک آور فلو عنوان محبوب ترین محیط توسعه رو به دست آورده

https://insights.stackoverflow.com/survey/2018/#technology-most-popular-development-environments


اگه بعد از خوندن این پست تصمیم گرفتین نصبش کنید از اینجا میتونید دانلودش کنید

https://code.visualstudio.com

و دفعه بعدی که کسی گفت وی اس کد بده، اَخه، داغونه و این حرفا این پست رو نشون بدین و بگین:

نخیر !

نوشته چرا از Visual Studio Code استفاده می‌کنیم؟! اولین بار در ویرگول پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

دوازده روش برای تغییر ظاهر منوی استارت ویندوز ۱۰

بعد از کلی کشمکش بالاخره مایکروسافت از تصمیمی که برای تغییر ظاهر منوی استارت گرفته بود، برگشت و ویندوز ۱۰ به همان منوی استارتی که سال‌ها به آن عادت کرده بودیم مزین شد.

با این حال سفر در زمان، ظاهر و فرم این منوی پر کاربرد ویندوز را کمی تغییر داد؛ تغییراتی مهم و به جا که به کاربر اجازه بیشتری برای شخصی سازی می‌دادند.

به همین منظور امروز در این مقاله به دوازده روشی اشاره می‌کنیم که از طریقشان می‌شود دستی به سر و روی منوی استارت کشید و ظاهر کلی آن را دستخوش تغییرات اساسی کرد. پس در ادامه با دیجیاتو همراه باشید.

۱) سازمان‌دهی، ویرایش، حذف و اضافه آیتم‌های جدید به لیست اپ‌ها

شاید جالب باشد بدانید که روی ویندوز ۱۰ دسترسیتان به فولدر ساختاری منوی استارت کاملا باز است و با ورود به آن می‌توانید آیتم‌هایی که در این منو به نمایش در می‌آیند را ویرایش، تنظیم مجدد و سازماندهی کنید.

حداقل مزیتی که این موضوع برایتان دارد نیز این است که می‌توانید خیلی راحت‌تر میانبرهای ایجاد شده توسط خودتان را پیدا کنید. و بله، به لطف این موضوع امکان درگ اند دراپ کردن آیتم‌های مختلف در پوشه این منو نیز فراهم می‌شود.

منوی استارت

البته مشکل کلی این قضیه اینجاست که در فولدر منوی استارت هیچ یک از اپ‌های یونیورسال نصب شده روی سیستم به نمایش در نمی‌آیند. پس مجبورید برای تغییر یا حذف این اپ‌ها از طریق خود منوی استارت اقدام کنید.

مثلا به سراغ یکی از همین اپ‌هایی که دیگر به آن نیازی ندارید بروید، رویش راست کلیک کنید و از میان گزینه‌های موجود به سراغ آن موردی بروید که عبارت «Uninstall» رویش حک شده.

منوی استارت

۲) تغییر سایز منوی استارت

اگر همین الان ویندوز ۱۰ روی سیستمتان نصب است، احتمالا فهمیده‌اید که می‌توانید با بردن نشانگر ماوس به لبه‌های منوی استارت، گوشه‌های آن را بگیرید و ابعاد آن را تغییر دهید.

منوی استارت

با این کار بر تعداد سطر و ستون‌های این منو افزوده می‌شود و منوی استارت به شکل کاربردی‌تری می‌تواند میزبان آیتم‌های بیشتری باشد.

۳) پین یا آنپین کردن تایل‌ها

پین یا آنپین کردن تایل‌هایی که در منوی استارت مدام به نمایش در می‌آیند هم کار سختی نیست. فقط ابتدا روی اپی که می‌خواهید دیوار منوی استارت با آن‌ کاشی کاری شود، راست کلیک کنید. سپس به سراغ گزینه «Pin to Start» بروید و روی آن کلیک کنید تا آن برنامه در منوی استارت بخش کوچکی برای خود پیدا کند.

منوی استارت

اگر هم روزی از حضور تایل یک برنامه در منوی استارت خسته شدید، خیلی راحت با یک راست کلیک و انتخاب «Unpin from Start» مقدمات حذف آن را فراهم کنید.

منوی استارت

۴) تغییر سایز تایل‌ها

برای تغییر سایز تایل‌های منوی استارت نیز فقط کافیست روی تایل مورد نظر راست کلیک کنید. با این کار منویی در مقابلتان باز می‌شود که «Resize» یکی از گزینه‌های آن است. ماوس خود را روی Resize ببرید و از طریق آن اندازه‌ای مناسب برای آن تایل در نظر بگیرید.

منوی استارت

۵) خاموش کردن Live Tile Updates

اگر دیگر نمی‌توانید آن تایل‌های پر زرق و برقی که در هر ثانیه ظاهرشان هزاران بار تغییر می‌کند را تحمل کنید، خیلی راحت با راست کلیک رویشان به سراغ گزینه «More» بروید و گزینه «Turn live tile off» را انتخاب کنید.

منوی استارت

با این کار، آن تایل‌های روی اعصاب در همان لحظه دست از تغییر شکل می‌کشند و ظاهر ساده‌تری به خود می‌گیرند.

۶) ساخت یک فولدر از تایل‌ها

علاوه بر تمامی این‌ها، می‌توانید گروهی از تایل‌های مرتبط به هم را درون یک فولدر خاص بریزید و از پراکنده شدن آن‌ها و شلوغی بیش از حد منوی استارت جلوگیری کنید.

برای این کار ابتدا یک تایل را با ماوس بگیرید و درون یک تایل دیگر بیندازید تا یک فولدر در منوی استارت ساخته شود. حالا می‌توانید به این فولدر تایل‌های دیگری هم اضافه کنید تا کمی منوی استارت خلوت شود.

منوی استارت

۷) حذف کامل تایل‌ها

اگر کلا از تایل‌های منو استارت خوشتان نمی‌آید، خودتان را با حذف یک جای همه آن‌ها خلاص کنید. برای این کار همانطور که پیشتر توضیح دادم باید با راست کلیک روی تک تکشان گزینه «Unpin from Start» را انتخاب کنید.

منوی استارت

زمانی که کارتان تمام شد، منوی استارتی نصیبتان می‌شود که هیچ ویژگی خاصی را در ظاهر آن نمی‌توان پیدا کرد و دقیقا تبدیل به همان منوی ساده‌ای می‌شود که در زمان‌های دور با آن کار می‌کردیم.

منوی استارت

۸) تغییر رنگ منوی استارت

برای تغییر رنگ منوی استارت نیازی به انجام هیچ کار پیچیده‌ای نیست. فقط به تنظیمات ویندوز بروید و از طریق منوی Personalization وارد گزینه «Colors» شوید. در این بخش به شما پالتی از رنگ‌های مختلف داده می‌شود که مختارید آزادانه از میان آن‌ها انتخاب کنید.

البته با فعال کردن گزینه‌ای که بالای این پالت قرار دارد، می‌توان کاری کرد که رنگ منوی استارت متناسب با تصویر پس‌زمینه‌ تغییر کند. به قول معروف دیگر ریش و قیچی دست شماست و می‌توانید هر طور که دوست دارید ظاهر منوی استارت سیستم خود را تغییر دهید.

منوی استارت

با این حال زمانی که کارتان تمام شد به پایین صفحه بیایید و با استفاده از دو گزینه «Start, taskbar, and action center» و «Title bars» مکان‌هایی را که دوست دارید از رنگ انتخابیتان در آنجا استفاده شود، انتخاب کنید.

منوی استارت

۹) کنترل نحوه نمایش لیست اپ‌ها در منوی استارت

به طور پیش فرض منوی استارت اول لیستی از اپ‌های تازه وارد و سپس برنامه‌هایی که زیاد با آن‌ها سر و کار دارید را در بخش لیست گونه خود به نمایش می‌گذارد.

منوی استارت

با این حال اگر از نمایش اینگونه منوی استارت خیلی راضی نیستید دوباره به سراغ منوی Personalization بروید. سپس مسیر خود را به سمت منوی Start تغییر دهید و از آنجا گزینه‌های Show recently added apps ،Show recently added apps و Show most used apps را غیر فعال کنید.

۱۰) نمایش تمام صفحه منوی استارت

اگر احیانا دلتان برای استایل ویندوز هشتی منوی استارت تنگ شد خیلی راحت می‌توانید با پیمودن این مسیر Settings > Personalization > Start و فعال کردن گزینه «Use Start full screen» منوی استارت را تمام صفحه کنید.

منوی استارت

۱۱) حذف اپ‌های پیشنهادی از لیست برنامه‌ها

برای حذف اپ‌های پیشنهادی از استارت منو یک راست مسیر Settings > Personalization > Start را طی کنید. سپس به سراغ گزینه «Occasionally show suggestions in Start» بروید و آن را غیر فعال کنید.

منوی استارت

۱۲) گزینش فولدرهایی که قرار است نمایش داده شوند

در منوی استارت ویندوز ۱۰ حالا نوار باریکی به گزینه‌های یوزر، تنظیمات و پاور اختصاص داده شده که با کلیک روی آیکون «خطوط افقی» می‌توان این نوار باریک را کمی پهن‌تر کرد.

منوی استارت

اما با پهن‌تر کردن این نوار، حالا می‌توان دید که تا چه اندازه فضای خالی در آن وجود دارد. با این حال خوشبختانه می‌شود از این فضای خالی استفاده کرد و گزینه‌های بیشتری را به منوی استارت افزود.

منوی استارت

برای این کار ابتدا دوباره مسیر Settings > Personalization > Start را طی کنید. سپس به سمت پایین صفحه بروید و روی لینک «Choose which folders appear on Start» کلیک کنید.

منوی استارت

با این کار لیستی از فولدرهای مختلف پیش رویتان قرار می‌گیرد که می‌توانید با انتخاب هر یک از آن‌ها، فضای خالی آن نوار باریک را پر کنید.

نوشته دوازده روش برای تغییر ظاهر منوی استارت ویندوز ۱۰ اولین بار در دیجیاتو پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی

۱- همه چیز درباره گردل: معرفی ساختار

اندروید استدیو برای بیلد پروژه‌ها از ابزاری به نام gradle استفاده می‌کند. زبان این ابزار groovy نام داره و یکی از قدرتمند ترین ابزارهای بیلد پروژه‌هاست. فرایند بیلد پروژه در gradle به این صورت ذیل می باشد.

همان گونه که در تصویر فوق مشخص است داده‌های برنامه به همراه کتابخانه‌هایی که در آن استفاده شده کامپایل شده و فایل dex تولید می‌شود، سپس با کلید مورد نظر sign می‌شود و فایل قابل نصب بدست می‌آید.

بیلد یک پروژه جنبه‌های مختلفی دارد:

یک: Build Types

مراحل فرایند ساخت پروژه را مشخص می‌کند. برای مثال در حالت دیباگ کلیدی که مورد استفاده قرار می‌گیرد، شرایط درهم ریزی کد و کوچک شدن و… را مشخص می کند. بیلد تایپ‌های پیشفرض debug و release هستند ولی شما می‌تواند به آنها اضافه کنید.

دو: Product Flavors

با اضافه کردن به flavor های پروژه شما می‌توانید نسخه‌های تفکیک شده‌ای از محصول خود داشته باشید. برای مثال از یک سورس کد نسخه دمو و اصلی برنامه را خروجی بگیرید. توجه داشته باشید از نام‌هایی رجیستر شده برای flavor مانند test، debug، main و… استفاده نکنید.

سه: Build Variants

این قابلیت بیلد به شما این اختیار را می‌دهد که ریسورس‌های دو flavor را از هم جدا کنید. برای مثال این امکان را برای شما فراهم می کند که از دو آیکن متفاوت برای نسخه اصلی برنامه و نسخه دمو برنامه استفاده کنید. برای این کار شما باید هم نام flavor خود یک پوشه در کنار پوشه main ایجاد کنید و در پوشه ساخته شده پوشه هایی هم نام ریسورس‌های پوشه main بسازید، تنها نکته‌ای که باید به آن توجه داشته باشید این است که از هم‌نامی برای جایگزین شدن فایل‌ها در زمان بیلد استفاده کنید.

چهار: Manifest Entries

این مفهوم به شما کمک می‌کند تا از چندین فایل منیفست بهرمند شوید. با استفاده از این قابلیت می‌توانید یک فایل منیفست را برای هر کدام از flavor ها به صورت مجزا پیکربندی کنید.

پنج: Dependencies

این قابلیت که معادل فارسی اون میشه وابستگی به شما کمک می‌کنه تا از کتابخانه‌های منتشر شده در اینترنت به سادگی استفاده کنید. فقط کافی لینک اونها رو توی فایل پیکربندی پروژتون قرار بدید.

شش: Signing

با استفاده از این ویژگی gradle شما می‌توانید امضا فایل خروجی پروژه خود را مشخص کنید، تا در زمان بیلد پروژه از فایل امضا مشخص شده برای پروژه استفاده شود. امضا کردن فایل خروجی برنامه باعث می‌شود تا شما کلیدی منحصر به فرد برای پروژه داشته باشید. فایل امضا همان keyStore است. اگه فایل امضا برنامه‌ای به هر دلیلی تغییر کنه کاربرها دیگر قادر به بروزرسانی برنامه نیستند و باید برای نصب نسخه جدید برنامه قبلی خود را حذف کنند.

هفت: ProGuard

یکی از قابلیت های خوب gradle پروگارد است. شما می‌تونید در پروگارد تعدادی روال تعریف کنید که gradle در زمان بیلد پروژه با استفاده از آنها کدهای شما رو کوچک و مبهم کنه. این کار باعث می‌شود تا علاوه بر کاهش حجم پروژه در صورتی که شخصی کد برنامه شما را دیکامپایل کند قادر به خواندن کد شما نباشه.

هشت: Multiple APK Support

این ویژگی به شما این امکان را می‌دهد که همزمان چند فایل خروجی با داده‌های مختلف بدست بیاورید. برای مثال همزمان فایل خروجی نسخه اصلی و نمایشی را می‌تونید خروجی بگیرید.

ساختار فایل های پیکربندی:

شما میتوانید فایل‌های پیکربندی شخصی خودتان را داشته باشید، پیکربندی را تقسیم کنید به چند فایل یا همه دستورات را در یک فایل بنویسید. برای تغییر در ساختار استاندارد پیکربندی پروژه لازم است که به میزان تغییرات فایل‌ها، پیکربندی پیشفرض رو دستکاری کنید و مطابق نیاز آنها را ویرایش کنید. ساختار پیکربندی پیشفرض یک پروژه اندروید را می‌توانید در تصویر زیر مشاهده کنید.

شما می‌توانید این پیکربندی را تغییر دهید اما باید قبل از این کار حتما حوزه و هدف هر فایل را به خوبی بشناسید و از حداقل های زبان groovy آگاهی داشته باشید.

معرفی فایل های پیکربندی پروژه:

یک: settings.gradle

این فایل در ریشه اصلی پروژه قرار دارد و ماژول‌های برنامه در آن تعریف می شود. یک نمونه ساده از آن را می توانید مشاهده کنید.

include ‘:app’

در صورتی که شما هر ماژولی به برنامه خود اضافه کنید باید نام آن را در ادامه این فایل بنویسید.

دو: build.gradle سطح پروژه

این یک فایل سطح بالا است، همانگونه که در تصویر می‌بینید این فایل در ریشه پروژه قرار دارد. این فایل پیکربندی بر روی تمام ماژول‌ها اعمال می شود و همه ماژول‌ها به آن دسترسی دارند. در بلاک buildscript شما می توانید تمام مخازن و وابستگی‌های کل ماژول‌های خودتان را تعریف کنید. در بلاک allprojects شما می توانید تمام مخازنی که کل ماژول‌های پروژه به آنها نیاز دارند را تعریف کنید، برای مثال third-party ها، کتابخانه‌ها و…. یکی دیگر از قابلیت های جذاب این فایل پیکربندی بلاک ext‌ هست، که به شما اجازه می‌دهد پیکربندی خود را توسعه دهید. برای این کار شما در این بلاک متغییر هایی که نیاز دارید را تعریف می‌کنید و در دیگر قسمت‌های فایل‌های پیکربندی از این متغییرها استفاده می کنید.

  compileSdkVersion rootProject.ext.compileSdkVersion

سه: build.gradle سطح ماژول

این فایل پیکربندی در سطح ماژول است و در آدرس project/{module}/build.gradle قرار دارد. تنظیمات این فایل بر روی ماژول جاری اعمال می‌شود. این تنظیمات به شما اجازه می‌دهد تا ماژول سفارشی تولید کنید. برای مثال تنظیمات مربوط به flavor ها در این فایل نوشته می شود. در خط اول این فایل با دستور زیر به gradle معرفی می‌کنیم که این پیکربندی برای پلاگینی اندرویدی است. بلاک android که فقط خاص پروژه های اندروید است قابل شناسایی می‌شود. در این بلاک، پیکربندی ساخت ماژول را مشخص می کنیم.

apply plugin: ‘com.android.application’

شما همچنین می‌توانید مخازن و وابستگی‌های مورد نیاز این ماژول را در این فایل پیکربندی بنویسید.

معرفی فایل‌های پیکربندی gradle:

یک: gradle.properties

این فایل برای پیکربندی gradle استفاده می‌شود. برای مثال داده‌های پراکسی، سایز رم مورد نیاز برای بیلد پروژه و… را در این فایل می توانید تنظیم کنید.

دو: local.properties

این فایل برای پیکربندی محیط بیلد پروژه است. برای مثال آدرس SDK و NDK در این فایل نوشته شده است.

همگام سازی پروژه:

در زمانی که شما تغییری در هر کدام از فایل های پیکربندی ایجاد کنید باید gradle را همگام سازی کنید. در بیشتر مواقع در بالای فایل های پیکربندی در نواری زرد رنگ عبارت Sync Now نمایش داده می شود که فقط لازم است بر روی آن کلیک کنید.

در صورتی که خواستید gradle را همگام سازی کنید و لینک فوق برای شما نمایش داده نشده بود میتوانی از نوار ابزار بر روی آیکن همگام سازی کلیک کنید تا پیکربندی شما همگام سازی شود.

منابع بیلد:

همانطور که قبلا گفتیم شما می توانید build type ها و product flavor ها متفاوتی داشته باشید. در صورتی که بخواهید منابع این دو نوع را از پروژه اصلی جدا کنید، باید به صورت زیر در ساختار پوشه‌های برنامه تغییر ایجاد کنید.

ساختار پیشفرض پروژه

src/main/

تغییر در منابع برای یک build type خاص

src/buildType/

تغییر در منابع برای یک flavor‌ خاص

src/productFlavor/

ترکیب یک build type و flavor

src/productFlavorBuildType/

ترکیب دو flavor

src/productFlavor1ProductFlavor2/

مثال:

src/main/
src/full/
src/debug/
src/fullDebug/

برای تغییر در build type و product flavor فعال اندروید استدیو میتونید از پنجره build variant‌ استفاده کنید.


منابع:

https://developer.android.com/studio/build/
https://developer.android.com/studio/build/shrink-code.html
http://www.gradle.org/
http://groovy-lang.org/

نوشته ۱- همه چیز درباره گردل: معرفی ساختار اولین بار در ویرگول پدیدار شد.

گردآوری توسط ایده طلایی